Er kan geen twijfel over bestaan dat de Amerikaanse aanval op Iran in strijd is met zowel het Amerikaanse recht als het internationale recht. Artikel 1, sectie 8, van de Amerikaanse Grondwet bepaal dat een oorlogsverklaring de competentie is van het Congres en niet van de Amerikaanse president. Het Amerikaanse Congres heeft de aanval vooralsnog niet gesanctioneerd. Artikel 2, lid 4, van het Handvest van de Verenigde Naties verbiedt geweld, tenzij de VN-Veiligheidsraad dit autoriseert of in het geval van de beantwoording van gewapende aanval of een directe dreiging daarvan. “Zelfs in de breedst mogelijke interpretatie van het recht,” zegt Marieke de Hoorn, universitair hoofddocent internationaal strafrecht aan de Universiteit van Amsterdam in NRC, “en zelfs als de door de VS en Israël gepresenteerde feiten over Irans nucleaire ontwikkelingen zouden kloppen, wat niet zo lijkt te zijn, dan is dat hier heel duidelijk niet het geval.”
Er kan geen twijfel over bestaan dat het theocratische regime van Iran mensenrechten schendt. Maar dit rechtvaardigt geen oorlog. Hoe begrijpelijk en nobel de wens om de Iraanse bevolking te bevrijden ook zijn mag, de wens om onrecht ongedaan te maken mag niet gelden als rechtvaardiging voor onrecht.
Er kan geen twijfel over bestaan dat de Amerikaanse aanval op Iran, ondanks het feit dat omverwerping van het regime expliciet als doelstelling wordt gesteld, niet primair is gemotiveerd door nobele, altruïstische motieven. Als het Trump daadwerkelijk om de mensenrechten te doen zou zijn, zou hij de mensenrechten wel respecteren in zijn eigen land.
Er kan geen twijfel over bestaan dat oorlog met Iran een decennialang gekoesterde vurige wens is van Benjamin Netanyahu. Bovendien heeft Netanyahu oorlog nodig om aan de macht te blijven en veroordeling voor corruptie te ontlopen. De motieven van Trump zijn minder rationeel, maar uiteindelijk vergelijkbaar. Hij doet Netanyahu graag een plezier. Bovendien vindt hij oorlog gewoon geil. Het is iets wat hem in het centrum van de aandacht plaatst. Hij ziet het als een bevestiging van zijn almacht. Sinds Venezuela denkt hij dat het gemakkelijk is. Hij wil olievoorraden onder zijn controle brengen. Het mooiste van deze oorlog is misschien wel dat het de moeder aller afleidingsmanoeuvres is. Niemand heeft het nog over Epstein. Bovendien biedt een grootscheeps internationaal conflict hem het ideale alibi om de Amerikaanse democratie verder af te breken, om tegenstanders af te schilderen als landverraders, om desnoods een staat van beleg af te kondigen en om de midtermverkiezingen van november uit te stellen of te laten plaatsvinden in omstandigheden die zijn overwinning garanderen. Trump kan zich evenmin als Netanyahu het verlies van de macht permitteren.
Als het Trump daadwerkelijk om de mensenrechten te doen zou zijn, zou hij de mensenrechten wel respecteren in zijn eigen land.
Er kan geen twijfel over bestaan dat Netanyahu en Trump geen nobel visioen koesteren van een bloeiende, sterke, democratische Iraanse natie. Ze willen het land kapotmaken, zoals zij met Syrië hebben gedaan. Netanyahu ziet Israël het liefst omringd door een woestijn van machteloze staten die terug naar de Middeleeuwen zijn gebombardeerd. Hij wil met zijn geavanceerde wapens de onbedreigde heer en meester zijn van het Midden-Oosten. Trump doet hieraan mee omdat een dergelijke woestenij de natte droom is voor vastgoedontwikkelaars.
Er kan geen twijfel over bestaan dat Amerika deze oorlog gaat verliezen, in die zin dat Trump de overwinning zal opeisen op het moment dat duidelijk is dat de doelstellingen die hij heeft gesteld onmogelijk kunnen worden waargemaakt. Regime change kan niet worden afgedwongen met bommenwerpers. Het land is te groot om te worden bezet. Amerika heeft de manschappen niet om dat te doen, zelfs als het dat al zou willen. De Revolutionaire Garde is goed getraind en goed georganiseerd. De leden hebben tal van privileges die zij niet willen opgeven. Met hun aanval hebben Trump en Netanyahu een scenario in werking gesteld waarop de Revolutionaire Garde zich al minstens twintig jaar heeft voorbereid. Het Iraanse volk wordt niet bevrijd en Trump heeft zichzelf met zijn oproep aan het Iraanse volk om zichzelf te bevrijden alvast het excuus verschaft om de Iraanse bevolking de schuld van de mislukte bevrijding in de schoenen te schuiven.
