Geachte heer Jacobs,
U zegt letterlijk in Trouw: “Leg bijvoorbeeld vast dat na 2030 alleen nog woningen vanaf label C mogen worden verkocht.”
Dat klinkt wellicht als een net beleidsvoorstel, maar het is een bom onder het eigendomsrecht van miljoenen gewone Nederlanders. Want wie gaan er precies onder lijden?
Niet de academisch geschoolde ingenieurs en inmiddels extreem goed verdienende topbankiers die – zoals u – hun jaren-dertigwoning met ‘veel plezier’ naar A+++ hebben gebracht.
Nee, het zijn de gepensioneerden met alleen AOW, de gescheiden ouders met een krappe alimentatie, de starters die zich blauw betalen aan een tochtig rijtjeshuis uit 1975, de alleenstaanden in voormalige corporatiewoningen.
Precies de mensen die geen 30.000 tot 80.000 euro achter de hand hebben, gebaseerd op een jaarlijkse bonus die daar ver overheen gaat.
U zegt bovendien: “Je moet bijna academisch geschoold zijn om de subsidies aan te vragen.”
U zegt: “Ik vond het nog leuk ook.”
U zegt: “Mensen verwachten dat een investering in drie tot vijf jaar is terugverdiend. Vaak duurt dat langer.”
U zegt: “Het enthousiasme verdampt nu de gasprijs normaliseert.”
Een bankier die zich gedraagt als politicus verliest het recht om zijn bank nog ‘de voorkeursbank’ van miljoenen huizenbezitters te noemen.
U zegt: “Het gaat mij erom dat mensen met zo’n duidelijke ijkpunt een duidelijke businesscase kunnen maken: als ik mijn woning wil kunnen verkopen, dan moet ik nu beginnen met verduurzamen.”
En dan is uw conclusie: een wettelijk verkoopverbod, ingaand in 2030, voor ieder huis dat niet beschikt over een C-label.
Dat is niet “een duidelijk ijkpunt”, zoals u het noemt. Dat is een dreigement: betaal tienduizenden euro’s die je niet hebt, of je huis wordt onverkoopbaar.
Wie in 2031 moet verhuizen wegens scheiding, baanverlies, zorg of overlijden, blijft achter met een woning die niemand meer wil of mag kopen.
Gefeliciteerd, ING-bank creëert in één zin een nieuwe onderklasse van Nederlanders die gevangen zit in hun eigen huis.
U zegt ook: “We hebben meer dan 100 miljard euro aan hypotheken uitstaan. Als we mensen niet stimuleren hun huizen te upgraden, dan is dat ook schadelijk voor ons vanwege het risico van waardedaling.”
Dat is veelzeggend. Uw echte zorg blijkt niet primair het klimaat noch de energierekening van uw klanten, maar de balans van ING. Omdat de bank bang is voor een waardevermindering van haar eigen portefeuille, moet de overheid nu miljoenen burgers dwingen (!) tot investeringen die ze niet kunnen betalen? Dat is de omgekeerde wereld: de klant wordt opgeofferd om de bank te beschermen.
Een bankier is geen wetgever. Een systeembank is geen politieke partij. Uw klanten kiezen ING als financiële dienstverlener, niet als ideologische voorhoede die de politiek oproept hun eigendom te beperken.
Door openlijk te pleiten voor een maatregel die voelt als onteigening zonder compensatie, overschrijdt u een grens. En u brengt het vertrouwen van miljoenen gewone Nederlanders in gevaar.
De meeste mensen met een tochtige koopwoning willen best verduurzamen, als het eerlijk en betaalbaar is. Als ze beloond worden in plaats van hautain gestraft, door iemand die hun zorgen niet begrijpt.
Ze vinden het niet acceptabel dat een banktopman zonder enige vorm van democratisch mandaat hun huizen met een laag energielabel onverkoopbaar wil maken omdat hij zijn eigen balans wil beschermen.
Daarom deze oproep: trek uw pleidooi voor een verkoopverbod in. En wees voortaan terughoudend met politieke uitspraken - die zoals hier - het eigendomsrecht van uw eigen klanten raken.
Een bankier die zich gedraagt als politicus verliest het recht om zijn bank nog ‘de voorkeursbank’ van miljoenen huizenbezitters te noemen. Doe wat u belooft: ‘empower’ uw klanten zonder ze te bedreigen.
Met bezorgde groet,
Ton F. van Dijk
