De reünie

Anorexia, misbruik, zelfdoding - tijdens een weerzien op de balletacademie krijgt ex-leerling Janneke Jonkman schrijnende verhalen te horen, en schreef er een roman over.21 januari 2007: reünie. Met een zekere tegenzin stap ik de drempel over van de school waar ik meer dan vijftien jaar geleden soms misselijk van angst naartoe ging. De school die bekendstaat als het Koninklijk Conservatorium te Den Haag - niet alleen de plek waar muzikanten hun opleiding volgen, maar ook hét instituut voor jonge balletdansers en -danseressen in spe. Op mijn elfde werd ik - een jong, vrolijk, ietwat gevoelig kind dat dol was op ballet - na een aantal auditieronden toegelaten tot deze opleiding, die aangeschreven staat als de beste van het land om danstalent te scholen op professioneel niveau. De komende ja-ren zouden mijn dagen voornamelijk uit dans bestaan: klassiek ballet, moderne dans en caractère, een vorm van folkloris- tische dans, slechts zo nu en dan afgewisseld door een paar uur ‘gewone’ schoolvakken. Dat het er anders aan toe zou gaan dan op de basisschool waar ik vandaan kwam, daar had ik natuurlijk wel een vaag vermoeden van. Maar hóe anders, dat merkte ik pas toen het schooljaar van start was gegaan, en er, voor mijn gevoel, geen weg meer terug was. Ik wilde immers zo graag danseres worden? Dan zou ik het pad ernaartoe ook zonder klagen moeten bewandelen.