Juist.
Het zal wel om dat bukken gaan.
Hockey is een van de weinige sporten waarbij de vrouwelijke deelnemers nog een rokje dragen. Alleen daarom wilde ik mijn hoofd vroeger nog weleens richting tv-scherm wenden, wanneer in het kansloze gedeelte van Studio Sport het stemgeluid van Hans Brian door de huiskamer zeurde. Dat gehark met die snoerloze stofzuigers kon me nauwelijks bekoren, maar die vrolijk wapperende rokjes, ach... Op het andere net was toch vaak niet veel meer te zien dan die mottenballen- comedy met Gerard Cox, dus van een keuze was eigenlijk niet eens sprake. En eerlijk gezegd kan ik er nog steeds niet chagrijnig van worden, dus in zekere zin snap ik die vent wel, met zijn gegluur in het Amsterdamse Bos. Het enige nadeel: anno 2010 wapperen de dameshockeyrokjes niet meer, maar zitten ze loeistrak om de door alle trainingsarbeid hevig geprononceerde derrières der deernes. Maar gelukkig doet ook hier het aloude adagium opgeld dat elk nadeel z’n voordeel heeft, want de rokjes zijn thans korter dan ooit.Wapperen doet het kledingstuk nog wel bij het korfbal - en alleen dát maakt het aanschouwen van die vorm van vrijetijdsbesteding draaglijk. Want stel dat die meiden bij hun wanhopige pogingen een bodemloze picknickmand te penetreren een bróek zouden dragen, dan had deze klootloze sport natuurlijk helemáál geen bestaansrecht.Toch is het allemaal maar spielerei vergeleken bij het tennis. Liet die sport zich sowieso al sinds jaar en dag bekijken als de verfilming van de roman Opwaaiende zomerjurken, sinds de open Franse kampioenschappen op Roland Garros is het nog maar een kwestie van tijd dat de eerste love games op YouPorn worden gedumpt. Want wat Venus Williams daar liet zien...
Nou ja, haar gehele baseline dus.
Althans, die suggestie wekte ze.
De brutaalste van de twee servicekanonnen uit Lynwood, Californië, droeg in Parijs een zelfontworpen jurkje dat, zoals dat zo mooi heet, niets aan de verbeelding overliet. Het betrof een negligé dat aan de achterzijde sterk deed denken aan de bedrijfskleding van de enige kilometers verderop gelegen Moulin Rouge, zij het dat ze haar daar wellicht zouden hebben gesommeerd de zoom eruit te halen. De voorzijde van het setje, dat niet zou misstaan in de Pabo-catalogus, toonde een decolleté dat dusdanig was uitgesneden dat - excusez le mot - haar tennisballen alle kanten op stuiterden. “Ik probeer met mijn kleding mijn persoonlijkheid te tonen,” zei Venus na afloop van haar exhibitiepartijen. Die persoonlijkheid bestaat dus onder meer uit twee gespierde turbobillen waartussen je moeiteloos een half pond walnoten kunt kraken. De pornoficering van de topsport. Onvoorstelbaar dat Betty Stöve in dezelfde branche werkzaam was. “Ik ben blij met alle reacties,” lachte Venus op het gemalen baksteen in de Franse hoofdstad, en dat is mooi, want daarmee is het dus gerechtvaardigd om de rest van de zomer kwijlend voor de buis te zitten als zij serveert. Want wie weet op welke manier ze de - excusez un autre mot - stijve heren van Wimbledon straks gaat shockeren. Als je goed keek - en dat heb ik als neo- tennisliefhebber gedaan - kon je zien dat Venus nu nog vleeskleurig ondergoed om haar zitvlak had gespannen. Het ging haar om ‘de illusie van de blote huid’, en dat is een nobel streven, maar daar komt ze na Roland Garros natuurlijk niet meer mee weg. Het zal derhalve niet lang duren of de partijen van Venus Williams zullen het predicaat ‘voor boven de 18’ dragen. En dan maar bidden dat ze ooit naar Nederland komt om haar persoonlijkheid te tonen. Het begrip Melkhuisje zou prompt een geheel nieuwe betekenis krijgen.
Zo, nu even een koude douche.
