Roy van den Akker was niet zoals Jan Smit een kindster, maar een kindschnabbelaar. Hij stond met de Mini-baritons in de megatop 100 met het nummer ‘De glimlach van een kind’. En: ‘Ook zong Roy als kind vele cd’s van Henny Huisman, radiojingles en ander backing vocal werk in.’ Backing vocal werk. Ik hoor het Roy al trots op het schoolplein tegen zijn klasgenoten vertellen. Die gaat groot worden, wisten zijn klasgenoten. En groot is Roy. Hij noemt zich als enige van de groep alleen zanger. Dan ben je een vakman.
Richy Brown is zoals zijn naam al doet vermoeden het getinte bandlid. Is ook ondernemer. Waarin hij precies onderneemt is onduidelijk. Heeft in het verleden parttime in het Torture museum gewerkt, naast zijn baan als vertegenwoordiger van kinderartikelen. Laat zich inspireren door onder andere Mariah Carey en Beyoncé. In mijn optiek minst capabele bandlid.
Peter William Strykes. Onbekend hoe hij aan deze Engels klinkende naam komt, want de wieg van Peter stond gewoon in Rotterdam. Heeft een verleden als rocker en als zanger van het WK-lied 1998. Peter kwam bij L.A. The Voices omdat hij ‘op een ochtend met zijn gezin besloot te overleggen omdat hij weer meer wilde doen in de muziek.’ Alsof het zo bedoeld was stond die ochtend Gordons oproep in de krant voor zangtalent. Draagt waarschijnlijk een pruik van Remko’s makelei.
Er wordt gefluisterd dat L.A. The Voices het zonder Gordon (zanger, componist, (tekst)schrijver, columnist, televisiepresentator, grappenmaker, mode-ontwerper en zakenman) niet gaat redden. Terwijl Gordon juist beweerde dat ze zonder hem beter af zouden zijn. Ik denk dat Gordon gelijk heeft als hij zegt dat de mensen beter af zonder hem zijn. Als L.A. The Voices het offer is, dan is dat spijtig. Maar onze dank is groot.
