Ik had er ook een. Een vader die ‘aanwijzingen’ gaf als ik aan het voetballen was. Eens schreeuwde ik in boosheid ‘Hou je bek!’ naar de zijlijn. Het hielp, want de rest van de wedstrijd was het stil, maar laten we zeggen dat het er de rest van de dag niet gezelliger op was na deze snauw van zoonlief.Het was een eenmalig incident en over het algemeen had ik geen last van het goedbedoelde meeleven, maar het is nog steeds een zwak punt. Groene en gele vlekken krijg ik bij het zien en horen van bloedfanatieke ouders als ik op een nabijgelegen veldje achter een bal aan hol.Als kind is er moeilijk mee om te gaan, want het is dubbel: ik had ook teamgenootjes van wie de ouders nooit kwamen kijken, of die zich met zichtbare tegenzin ‘s ochtends bij de club verzamelden omdat ze waren ingedeeld voor vervoer. (En, het moet gezegd: het is te begrijpen als je niet van voetbal houdt en om 8 uur ‘s ochtends met een stel opgefokte kinderen van Meppel naar Urk moet rijden om daar een potje kluitjesvoetbal te aanschouwen.)Geef kinderen hun spel terug
Liever wil je dat je ouders met plezier komen kijken, en dat ‘zaterdag was de mooiste dag van de week’-gevoel kunnen meebeleven. Dus hoe moet een kind in vredesnaam op een ‘volwassen’ manier duidelijk maken dat het hebben van een gezamenlijke passie buitengewoon op prijs wordt gesteld, maar het wel een onsje minder mag met die goedbedoelde adviezen?SIRE startte een paar jaar terug een campagne getiteld ‘Geef kinderen hun spel terug‘, waarin met SIRE-stijl spotjes wordt duidelijk gemaakt dat het gedrag langs de lijn de uitkomst is van een stressvolle week werken. Dat wil ik graag geloven, maar zou je het gedrag echt veranderen door de vraag ‘Goh, hoe was je week?’ te stellen?Heibel langs de lijn
Doeltreffender is het veel te weinig bekeken Zapp-programma Heibel langs de lijn. Daarin krijgen fanatieke ouders onder valse voorwendselen een microfoontje opgespeld en worden ze stiekem op camera vastgelegd als hun kroost aan het sporten is. Na de wedstrijd komt de aap uit de mouw en worden ze geconfronteerd met de beelden. De reacties zijn bijna altijd hetzelfde. Het begint met een half ontkennende fase van ‘Ik was toch aan het aanmoedigen’, daarna volgt ‘Misschien ben ik wel erg fanatiek’ en na het zien van de beelden en de vraag van zoon- of dochterlief of het wat minder kan zeggen ze dat uiteraard toe. Eind goed al goed in zeven minuten zendtijd.Ik woon inmiddels al jaren niet meer in de buurt van mijn ouders, en dus was het voor het eerst in tien jaar dat mijn vader onlangs bij een wedstrijd kwam kijken. Toen ik hem vroeg wat hij ervan vond bleek dat hij er duidelijk van had genoten en werd ik bovendien getrakteerd op een uitgebreide analyse van de wedstrijd en mijn eigen spel.De confronterende beelden in Heibel langs de lijn zullen vast een matigende werking hebben op ouders, maar de aard van het beestje zal natuurlijk nooit veranderen. Gelukkig maar.Het KRO-programma Heibel langs de lijn wordt onregelmatig uitgezonden bij Zapp op Nederland 3 en is terug te kijken via uitzending gemist.
