De bundel is een geweldig bloedbad geworden, want Scheulderman neemt geen genoegen met het gemiddelde geslijm waarmee de roddelbladen zich wekelijks laten wegsturen. De mama’s en de papa’s is een boek over en opvoeden en opgroeien, en dat gaat als bekend niet zonder frustraties. Het resultaat is een hoeveelheid leed waarin je niet zonder lieslaarzen kunt waden, en naarmate de geïnterviewde dieper in de misère wegzakt, word je als lezer steeds enthousiaster.
Tot de types die schoon aan de haak werden gehangen, horen onder meer Anita Witzier en Bridget Maasland, beiden aanwezig op de presentatie. Anita kreeg het eerste exemplaar en was de schaamte totaal voorbij. Niets vrolijkt zo op als de sores van de ander, omdat je eigen problemen daardoor een bagatel lijken. Het is de formule van het roddelblad, en het fenomeen wordt in deze bundel tot grote hoogte verheven.
Hans Klok werd eveneens ondervraagd te behoeve van de bundel, en was achteraf wat minder tevreden. We kunnen ons er wel iets bij voorstellen. Zelf werden we ooit een keer ondervraagd door La Scheulderman ten behoeve van een portret over Susan Smit in de Nieuwe Revu, en dat schattige hockeymeisje, die Scheulderman dus, met haar stralende blauwe oogopslag en blonde lokken, schreef in één zinnetje de scherpste karakterisering die op Google over ons te vinden is. De tweehonderdplus overige beledigingen aan ons adres zijn van meelijwekkende amateurs en laten ons derhalve siberisch. De truc is tweeledig: de juiste woorden, achteloos in de juiste volgorde. En Scheulderman beheerst het.
