‘Iran?! Wat ga je daar nu doen?!’ en ‘Iran?! Wil je zelfmoord plegen ofzo!’ Het zijn uitspraken die ik veelvuldig kreeg te horen toen ik vrienden, familie en collega’s vertelde dat ik met mijn vriendin op reis ging naar één van de ‘Axis of Evil’. Meestal was mijn wedervraag dan: ‘Wat weet je eigenlijk over Iran?’ Antwoorden beperkten zich vooral tot kernwapens en de islam.Het is niet onbegrijpelijk dat veel Nederlanders bij Iran niet veel verder komen dan die twee punten, nieuws over het land staat vaak in het teken ervan. Natuurlijk ontkom je als reiziger ook niet aan het feit dat het land wordt geregeerd door een streng islamitisch regime. De hoofddoek, lange mouwen en bedekte rondingen zijn ook voor de vrouwelijke toeristen een verplichting. En een korte broek was er voor mij ook niet bij. Het zijn regels waar Iraniërs mee hebben leren leven om voor zichzelf het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Maar toch hadden de meeste Iraniërs die we spraken een bloedhekel aan de regels die van bovenaf zijn opgelegd. Of zoals en Iraanse vrouw verwoordde: ‘Ik haat die hoofddoek en die kleren. Natuurlijk is het verschrikkelijk om met 40 graden er zo bij te lopen.’Gastvrijheid
Absoluut hoogtepunt van onze reis door de islamitische republiek was toch wel de gastvrijheid van de Iraniërs. Op straat stappen voorbijgangers regelmatig op je af om te vragen waar je vandaan komt en waarom je in Iran bent. Het is niet ongebruikelijk dat je vervolgens langer aan de praat raakt en even later thee drinkt met deze tot voor kort volledig onbekenden. Ook wij werden uitgenodigd om bij iemand thuis te eten. Het was bij de tombe van de Perzische dichter Hafez in Shiraz, waar we door een lerares Engels en haar klas werden aangesproken. Niet veel later nodigde de docente ons uit om de volgende dag bij haar en haar ouders thuis te komen eten. Natuurlijk sloegen we de uitnodiging niet af en de volgende avond zaten we samen met haar familie op de grond te dineren. Mama hield netjes haar hoofddoek op, maar onze lerares en haar zussen hadden zich even omgekleed en zaten in hun skinny jeans te vertellen over het leven in Iran.Perzië, woestijn en eeuwenoude steden
Naast de bijzondere mensen is Iran ook een land van eeuwenoude bezienswaardigheden en een land met prachtige natuur. Must sees zijn Persepolis (hoofdstad van het oude Perzische Rijk), een overnachting in een karavanserai middenin de woestijn en Yazd. Een oude stad die nog grotendeels bestaat uit lemen huisjes, welke de plek een Aladin-achtige sfeer meegeven.Toergroepen
Wat verder opviel was het relatief grote aantal toeristen. Toergroepen (met vooral mensen van boven de 50) uit Italië, Duitsland, Frankrijk en China zorgden ervoor dat op de bonnefooi reizen erg werd bemoeilijkt, omdat het aanbod van niet al te slechte accommodaties ver onder de vraag zat. ‘Deze golf van toeristen is voor ons ook nieuw’, aldus een gids in Yazd. Natuurlijk was het hoogseizoen, maar dat bijna alle hotels vol zaten, had ook hij nog nooit meegemaakt. En omdat de huidige president in het Westen als gematigd wordt gezien, zal de toeristenstroom waarschijnlijk alleen maar toenemen.
