Pieter Broertjes
Dag Pieter, ‘Bedrijfsongeval’ heb je officieel steeds volgehouden, als je aan de buitenwereld moest uitleggen waarom ik na een half mensenleven afscheid nam van de Volkskrant. Maar links en rechts jokte je er voor de zekerheid meteen bij dat mijn ontslagbrief jou had getroffen als een donderslag bij heldere hemel, dat ik trouwens altijd al hinderlijk primadonnagedrag had vertoond, en dat ik m’n ontslag alleen had willen terugtrekken als Cicero-chef Wim Wirtz de laan was uitgestuurd – een eis die jij natuurlijk verontwaardigd van de hand had gewezen.
Allemaal niet waar, zoals je zelf het beste weet. Je had de verhaaltjes blijkbaar nodig voor een breed opgezette schadebeperkingsoperatie en, zoals we dat in de psychologie wel vaker tegenkomen, je ging na een poosje in je eigen fabels geloven, en je begon ze behalve aan je broodheren van PCM, aan medewerkers en verontruste lezers, uiteraard ook aan je boezemvriend Arendo Joustra te vertellen.
Hoe zou die anders aan de ‘versie’ hebben moeten komen die hij nu in het aan jou gewijde portret (HP/De Tijd, 22 december) als jouw versie aan de grote klok hangt? En jij intussen maar blijven doen alsof ‘bedrijfsongeval’ je enige versie was.
Los van de vraag of ik ooit primadonnagedrag heb vertoond, weten jij en ik a) dat aan mijn ontslagbrief van 20 mei 2006 een vier maanden lange correspondentie vooraf is gegaan die jij kennelijk niet serieus hebt genomen, vandaar misschien die donderslag bij heldere hemel, en b) dat ik nooit de wens heb uitgesproken, laat staan de eis zou hebben gesteld dat Wirtz z’n congé moest krijgen. Op 20 mei 2006 was het uit tussen mij en de Volkskrant, en niets had me toen nog op andere gedachten kunnen brengen.
Het zou je als ‘vader van de Volkskrant’ sieren als je, in dezelfde openbaarheid als waarin je je boezemvriend Joustra de praatjes liet lanceren, toegaf dat het inderdaad praatjes waren. Vriendelijke groeten,
Jan Blokker, St. Martin du Puy, Frankrijk
Valse vonnissen
In ‘Valse vonnissen’ (HP/De Tijd, 8 december) worden justitie en de rechterlijke macht weer eens op de pijnbank gelegd. Dat is ook nodig, want als we het ‘slechts’ over één procent valse vonnissen hebben, gaat het wel jaarlijks om tienduizend mensen. Maar ook mensen die uiteindelijk worden vrijgesproken, of mensen die helemaal niet gedagvaard hadden mogen worden, of mensen die zijn beschuldigd en van wie de aanklacht is geseponeerd, hebben wel een lijdensweg achter de rug.
Sommigen wijten de valse vonnissen aan systeemfouten. Dat is maar ten dele juist. Het is ook een cultuurprobleem. Liegende of nalatige officieren van justitie en rechters worden niet gestraft. En waarom discrimineren rechters? Er worden tweemaal zoveel kinderen vermoord door hun moeder als door hun vader. Waarom krijgt de moordenaar in dat laatste geval gemiddeld tweemaal zo lange gevangenisstraf als een moordenares?
W.Q.J.M. Orbons, Brunssum
Ayaan Hirsi Ali
In deel 1 van de serie over Ayaan Hirsi Ali meldde HP/De Tijd (22 december) dat een erudiete vriendenclub op zaterdag 13 mei 2006 bijeenkwam voor een crisisberaad met Hirsi Ali. We baseerden ons daarbij op een verklaring van Leon de Winter. Inmiddels is duidelijk dat deze bijeenkomst plaats had op zondag 14 mei.
In deze reconstructie concludeerden we ook dat de afscheidsspeech die Hirsi Ali uitsprak op dinsdag 16 mei voor een belangrijk deel was geschreven door de vriendenclub, bestaande uit de zeven bekende ‘ghostwriters’, onder wie Leon de Winter. HP/De Tijd meldde ook dat het niet ging om een incident: meerdere belangrijke artikelen en speeches van Hirsi Ali zijn in werkelijkheid niet door haar geschreven.
Deze lezing van de feiten wordt bestreden door diverse medestanders van Ayaan Hirsi Ali, onder wie haar Nederlandse woordvoerder Ingrid Pouw. De rol van de vrienden bij het tot stand komen van Hirsi Ali’s teksten zou bescheiden zijn geweest.
Vooralsnog gaat HP/De Tijd er evenwel van uit dat meerdere belangrijke toespraken van Hirsi Ali in werkelijkheid niet door haar zijn geschreven. In de nog te publiceren delen van deze serie komen we daarop terug.
Hoofdredactie
