Een week voor zijn dood schreef ik deze brief aan Gerard, die hij gelukkig nog heeft kunnen lezen. Op verzoek van HP/De Tijd schreef ik daags na haar overlijden ook een brief aan Joke Bruijs. Gerard en Joke waren bij leven onafscheidelijk. Ze overleed drie dagen na hem. De brieven zijn hieronder te lezen.
Hallo Geer,
Ik schrijf je niet met de hand – mijn handschrift is erbarmelijk, in tegenstelling tot dat van jou – maar op mijn typemachine.
Ik kreeg gisteren te horen dat je liever geen bezoek meer wilde ontvangen, vandaar dus op papier.
Ik wil je bedanken voor wat jij voor mij betekend hebt. Veel.
Wij hebben twintig jaar ononderbroken samengewerkt. Twintig jaar is langer dan wij beiden getrouwd zijn geweest.
Ons ‘huwelijk’ heeft ontelbare ‘nakomelingen’ gebracht. Ik krijg tot op de dag van vandaag te horen hoe diep onze serie in de harten van het publiek is verankerd.
Toen wij aan het TWGHG-avontuur begonnen, waren wij sceptisch. Vooral jij: “Wat moeten we met die ouwe troep?” Je had gelijk, want ouwe troep was het. Dat wij er desondanks een enorm succes van hebben gemaakt mag best een klein wonder worden genoemd.
Jij zei onlangs op de radio dat jouw Jaap Kooiman je grootste tv-succes was. Dat geldt ook voor mijn Simon Stokvis. Zonder jou was me dat nooit gelukt.
Het is bijna onvoorstelbaar hoe het zal zijn als je er straks niet meer bent. Want ondanks het feit dat we elkaar nog nauwelijks zien, ben jij een enorme constante in mijn leven. Ik denk iedere dag aan jou, al jaren.
Je hebt het papisme ooit – ik citeer jou – ‘als een jas van je af laten glijden’, gelukkig maar.
Je moet er toch niet aan denken dat er op het ‘moment suprême’ een priester aan je bed zou verschijnen.
Dit is dus het afscheid.
Liefs,
Sjoerd
*
Lieve Jook.
Het is zo’n kleine drie jaar geleden: ‘ik ga wat minder werken’. Het duurt even voordat de portee van je bericht tot me doordringt. Het kan maar één ding betekenen; je bent ziek. Zingen is tenslotte je lust en je leven.
Eind jaren tachtig leer ik je kennen. Je bent er meteen. Helemaal. Stoer, recht door zee, tikkie ijdel, lief en sociaal.
Zevenendertig jaar later. Kantine Walhalla op Katendrecht.
Ruim honderdvijftig familieleden, vrienden en collega’s zijn bij elkaar gekomen om afscheid van je te nemen.
Richard Groenendijk speecht prachtig. Cor Bakker speelt een wonderschoon ‘Voor Haar’. Je nichtje Nancy zing’ ‘Jopie* with the laughing face’. Jouw fantastische Frits lacht en huilt ‘de dienst’ aan elkaar.
Iemand naast me geeft me een papieren zakdoekje.
Lieve schat, je bent onvergetelijk.
Sjoerd
* Echte naam van Joke.
Sjoerd Pleijsier (1954) is acteur en tekstschrijver. Hij speelde naast Gerard Cox en Joke Bruijs in de populaire televisieserie Toen was geluk heel gewoon, die hij samen met eerstgenoemde schreef.
