“Ja. Maar ik heb me wel ingehouden. Mijn kinderen zijn nu nog te jong: 7, 5 en 4, maar over een aantal jaren kunnen ze mijn teksten begrijpen. Als ik me helemaal door mijn gevoel had laten leiden, hadden sommige lyrics er anders uitgezien.”“Klopt. Maar ik ben ook heel lief, hoor.”“Mijn nieuwe vriend Dox (rapper Unor-thadox de afkorting Dox staat op haar hand getatoeëerd; BG) is heel lief en geduldig. Eigenlijk is hij too good to be true. Ik heb weleens gedacht: eigenlijk moet ik rennen, want zo meteen blijkt hoe-ie écht is. Maar nee, hoewel hij zes jaar jonger is, is hij in veel opzichten veel verder. Remon was ook wel rustig, maar ook koppig, net als ik. En net als ik was hij geen goeie prater, maar meer een binnenvetter. Dox is verbaal zó sterk; dan zie ik hoeveel ik nog te leren heb. Als het wat dieper gaat, ren ik het liefst meteen weg.”“Ja! Zonder hen was ik er allang niet meer geweest. Ik was hard bezig mezelf op te blazen: drank, drugs you name it. Mijn kinderen zijn alles voor me. Ik ben heel erg knuffelig, en laat ze elke dag weten hoeveel ik van ze hou. En dan niet even vluchtig tussendoor, nee, heel nadrukkelijk.”“Dat zou best kunnen, ja.”Stilte. “Eh... Ja. Ja, dat kan. Dat is eigenlijk best wel logisch. Ik denk dat ik het daarom ook allemaal zo heel bewust doe. Want als je thuis een goeie basis hebt gehad, je veilig hebt gevoeld, echt, dat maakt zó veel verschil. Als er iets kapot is gegaan, raken die kinderen lost. Dan voelen ze zich niet safe, en gaan ze het ergens anders zoeken. Daarom voel ik me nu ook een fucking failure dat ik gescheiden ben. Dat is het láátste dat ik had gewild. Maar als je er als ouders goed achter blijft staan en niet nasty wordt, moet je dit goed kunnen afronden. En er is maar één ding erger dan scheiden: je kinderen laten opgroeien in een huis vol spanning.”
“Ja hoor, dat gaat best. Amsterdammers en vooral die in Oud-Zuid vinden zichzélf veel te geweldig. Vroeger, in Rotterdam, had ik twee keer per dag ruzie. Tijdens North Sea Jazz ook weer. Kwam er een vent op me af. Ik stond met iemand te praten, dus ik zei: ‘Sorry, next time.’ En dan toch doorgaan en dat fototoestel in mijn gezicht duwen. Ik: ‘En nu wegwezen, anders smijt ik die camera tegen je kop.’ Kijk, dan word ik dus naar. Ik wil niet in de Tokkie-stand gaan, maar soms moet het. Oud-Zuid is gelukkig Tokkie-vrij. De enige Tokkie die daar woont, ben ik, haha. Laatst was een buurman woedend omdat mijn kinderen ‘s ochtends in de straat lawaai maakten. Dat vond hij vervelend omdat hij nachtdiensten draait. Als-ie dat nou gewoon rustig had gezégd, no problem. Maar hij schreeuwde tegen mijn kinderen, dus dat liep uit de hand. Hij riep (zet een kakkineuze stem op): ‘Ik heb nog nooit zo’n ordinair wijf hier in de straat gehad!’ Ik moest er wel om lachen, maar ik dacht ook: eigenlijk pas ik hier gewoon niet.”“Absoluut niet. Ik zie alleen Trijntje Oosterhuis en Tjeerd Bomhof van Voicst weleens. Maar die ken ik omdat ik met ze gewerkt heb, niet van BN’ersfeestjes of zo. Want daar ga ik gewoon niet naartoe.”“Afgrijselijk dat die holadijee-kom-uit-je-camper-shit hier wordt gewaardeerd en gekocht. En Idols is een fucking joke. Aan de Amerikaanse versie doen mensen mee waar ik niet eens naast zou durven staan, zo goed. Als je hier Idols wint, gaat het illustere duo Fluitsma & Van Thijn nummers voor je schrijven. Nou, dan is je carrière dus meteen naar de kloten. Ik ben zelf ook weleens gevraagd voor zo’n Idols-achtige jury. Leek me geen goed plan, want ik zou alles afbranden.”
“Met Hans en de toenmalige bassist had ik het inderdaad wel gehad, maar verder geldt: al die jongens worden gewoon ingehuurd. We zijn geen echt bándje. Bij een andere sound passen soms andere muzikanten. En ik kan best tegen kritiek, tenzij het loos gelul is. Voorbeeld: als iemand tegen me zegt dat For Bitter or Worse een kutplaat is, dan heeft hij een probleem. Want deze plaat is gewoon fucking goed.”“Nee, want dat maakt geen zak uit, heb ik gemerkt. Mijn grootste album wereldwijd was mijn debuut Together Alone, en dat heb ik met Nederlanders gemaakt: Barry Hay en George Kooymans. Toen was ik er dicht bij. Ik had een miljoenendeal met Sony/Columbia. Maar ik was veel te jong en heb het verknald. Half dronken greep ik in de VS een platenbaas die me uren had laten wachten naar de keel. De volgende dag zat ik in het vliegtuig terug naar huis: weg deal. Na de verschijning van Who’s Your Momma heb ik het nog één keer geprobeerd. Van mijn eigen geld heb ik een Amerikaans pr-bureau ingehuurd. Dus ik een paar weken fanatiek ontbijten, lunchen en dineren met radiostations en journalisten. Het leidde allemaal tot niets.”“Dat opzitten en pootjes geven is gewoon niks voor mij. En misschien vonden ze mijn muziek toch niet uniek genoeg. Bovendien, in de VS kópen platenmaatschappijen succes door radiostations geld toe te schuiven zo ging dat destijds ook met Nobody’s Wife en dat paste helaas niet in mijn budget. Inmiddels heb ik me er bij neergelegd dat het er waarschijnlijk niet meer in zit. Het is oké zo, ik ben wereldberoemd in de Benelux en heb niets te klagen.”“Nee. Nooit. Als ik een minimaal salarisje had, zou ik het ook doen. Sterker: ik dóe het zelf ook. Het is easy, dus waarom niet?”
“Ik vind het echt onzin. Maar ja, ík verkoop nog platen, al zijn het er wel veel minder dan vroeger: van Who’s Your Momma zo’n 150.000. Dat is voor deze tijd heel goed, maar van Together Alone zijn er 1,3 miljoen of zo verkocht. Ach, ik heb ook mijn optredens nog. Zo ging het vroeger ook: hup, spelen voor je geld en kwaliteit leveren. En ik wil op mijn veertigste geen hits meer hoeven chasen en videoclips meer hoeven schieten voor TMF. Mijn voorbeelden zijn mensen als Patti Smith, k.d. lang en Tom Waits. Ze staan al twintig à dertig jaar niet meer in de top-40 en hebben koppen vol met rimpels, maar overal waar ze komen is de zaal binnen twee minuten uitverkocht. Dát is wat je wilt.”“Als ik wil kan ik elke avond spelen, maar dat zie ik niet zitten. Ik heb het afgelopen jaar tien keer opgetreden. Heerlijk, een paar grote gigs doen, en dan klaar zijn. Lekker terug naar mijn kinderen!”
