Deze tekst van de Society for Cutting Up Men werd door feministen vaak genoeg positief gewaardeerd. Een goede grap zei de één, een briljante parodie op foute mannenteksten, vond de ander. Een langverwachte call to arms, vond een behoorlijk aantal anderen. Toen Solanas in de gevangenis zat, werd er gedemonstreerd om haar vrij te laten.
Een aaibaarder pleidooi om de bestuurslaag te feminiseren doet Dee Dee Myers (1961), de eerste vrouwelijke perssecretaris van het Witte Huis. In haar boek Why Women Should Rule The World krijgen we de klassieke argumenten te horen: vrouwen zijn beter in communiceren en het vormen van consensus, vredelievender en niet zo geïnteresseerd in snelle winst. De moederkloek als bestuurder van een nieuwe soort.
Tussen het pistool van Solanas en de breinaald van Myers oscilleren de argumenten om het aantal vrouwen in raden van bestuur en regeringen verplicht omhoog te trekken. Daar ben ik voor. Na millennia van ongelijkheid mag best een koerscorrectie volgen. Al geloof ik er niets van dat het er dan beter aan toe zal gaan. Heeft u al eens samengewerkt met vrouwen? Ja? En met mannen? Mooi. Merkt u nog verschil? Werkelijk? Uit welke tijd komt u? Ik heb mannen zien huilen op de werkvloer en vrouwen met stoelen zien gooien (het is een stressvolle omgeving waar ik werk, ik geef het toe).
Kijk naar leidinggevende vrouwen: Elena Ceausescu, Erica Terpstra of Condoleezza Rice. Allemaal even hardvochtig, nietszeggend of juist capabel als mannen in vergelijkbare functies. Bovendien, is het niet seksistisch om te veronderstellen dat vrouwen van nature zachter, liever en meer gemeenschapsgericht zouden zijn?
Zeker, meer vrouwen aan de macht zorgt voor een rechtvaardigere wereld. Maar niet voor een beter bestuurde. Meer oestrogeen op het pluche of niet, het blijft behelpen.
