Dé naam van onze babyboy moet nog langs de ballotagecommissie. En daar is de oma van William voorzitter van, dus dan weet je al hoe laat het is. Ik zeg drie woorden: Touwtjes. In. Handen.
Ik draai natuurlijk al een tijdje mee in dit koningshuis en toch verbaast het me hoe formeel alles gaat. Dat bulletin! Getekend door de gynaecoloog en daarna onder politie-escort naar Buckingham Palace. Een papiertje! Met een brak houten lijstje eromheen, god je bent wel knettergek als je dat gaat jatten. Maar daar zijn ze dus bang voor, dat menig Engelsman de bevestiging van de geboorte van mijn zoon aan zijn muur wil hangen. Dan volgt een nationale klopjacht op de dader, die het geheel in paniek zijn kachel indouwt en de fik erin zet. Asresten zullen de dader ontmaskeren, maar het papiertje is dan voor eeuwig verdwenen.
Het zou niet eens een onrealistisch scenario zijn, er gebeuren wel gekkere dingen hier. Dat volk en die journalisten die al dagen buiten het ziekenhuis hun tentenkamp hebben opgeslagen spoort toch niet? William en ik lachen erom en bedenken samen geruchten die we zouden kunnen verspreiden. Zoals dat mijn kapper er zou zijn, wat voor de pers het signaal was dat we ons voorbereiden om St. Mary’s te verlaten.
Charles en Diana wachtten een week voordat ze de naam William lieten vallen. Prins Andrew en Fergie deden er twee weken over om de naam van prinses Beatrice te onthullen en koningin Elizabeth nam helemaal de tijd, een maand na de geboorte vertelde ze de wereld pas dat haar zoon prins Charles heette. Dus we hebben nog even. Misschien gaan wij dat record wel verbreken. Schrijfster Carlijn Vis kruipt wekelijks ‘in de huid van’ iemand die in het nieuws is. Deze week Kate Middleton naar aanleiding van de geboorte van haar koninklijke zoon.
