Waarom het vieren van Pasen en Kerst niet meer van deze tijd is

‘Hé, mam’ riep mijn dochter afgelopen (goede) vrijdag toen we met gestrekte benen voor de tv zaten te eten, ‘niet vergeten aan Jezus te denken hè, die hing jaren geleden op dit moment te lijden voor jouw zonden, hoor.’ Dat was natuurlijk een grapje, want we geloven allebei niet erg. Nou ja, soms in een soort van ‘kosmosachtig iets’, als de nood hoog genoeg is en geen beter alternatief voorhanden, maar ook dat wordt steeds minder.Ik had het daar laatst met mijn geliefde, meneer K over. Dat ik er stiekem best van baal dat ik nergens (meer) in geloof. Het lukt me gewoon niet meer, geloven in het idee dat er een hele bups goden en energieën ergens hierboven plannen aan het smeden zijn voor dat onbeduidende leventje van mij. Maar dat dit wel een prijs heeft. Want het is soms verdomde kaal, dat niet-geloven. Vooral voor iemand die nogal van drama houdt, zoals ik.Cadeautjes ‘Logisch,’ zei meneer K. ‘Als je nergens meer in gelooft krijg je ook geen cadeautjes. Dan gebeuren er geen wonderen meer. En als er al iets wonderlijks gebeurt is dat te verklaren door natuurwetten, nooit meer door een onzichtbare en goedige vader van bovenaf, die het beste met je voorheeft.’ Hij vervolgde dat als ik de cadeautjes en het drama in mijn leven terugwilde, ik maar weer snel ergens in moest gaan geloven. Daar dacht ik veel over na, die dagen. Was het zo simpel?Herinneringen De nacht voor Pasen droomde ik dat mijn kinderen nog klein waren, rondom mijn huis speelden, fietsten, in de vijver achter het huis zwommen en hutten bouwden. De voordeur, de achterdeur, de schuurdeur, ze stonden allemaal open. Mensen liepen in en uit, exen uit een ver verleden kwamen hallo zeggen, en toen ik langs een spiegel liep zag ik mezelf vijftien jaar jonger weerspiegeld. ‘s Morgens zat ik met koffie in de zon hierover te mijmeren. En dat ik het soms zo mis, dat gezellige kindergedreutel in en om het huis. Toen opende ik Facebook. Ik keek naar een foto van mijn ouderlijk huis, die ik blijkbaar een jaar geleden had geplaatst. “Johanna,” stond erbij, “hier is een foto die je precies 1 jaar geleden hebt geplaatst. Zie al je herinneringen van 5 april.”En dit is wat ik bij die foto schreef, precies een jaar geleden, op diezelfde ochtend:5 april 2014  “Vannacht droomde ik over mijn ouderlijk huis. Om het huis heen lagen weelderige groene tuinen waar oude herinneringen tot leven kwamen. Ik zag mijn kinderen spelen alsof ze nog klein waren, ik zag exen lief naar me lachen alsof ze nog van me hielden...”Mijn hart maakte een sprongetje. Zie je wel, blijkbaar waren er toch processen, onder processen, onder-onder processen, en daar weer onderdoor, die ons willen doen laten geloven dat de dingen niet altijd eenduidig zijn. Dat er nog kleine wonderen bestaan. Jammer genoeg draaide ik daar gelijk weer in door, door te denken dat dit een ‘teken’ was. Dat er heus wel ‘iets’ was.Voorgeprogrammerde pasen/kerstshit Inmiddels heb ik bedacht dat het een teken van mijzelf voor mijzelf was. Leve de compromissen. Want blijkbaar is voor mij de nacht van 4 op 5 april de nacht van de herinneringen. Naar vorige en voorbije levens. Bouw ik onbewust aan mijn eigen rituele feest/herdenkingsdagen. Who needs al die voorgeprogrammeerde pasen/kerstshit ook. Dat is niet meer van deze tijd. Ik kijk ook zelden televisie meer, alleen nog series op internet wanneer ik wil, voor winkelen geldt hetzelfde en waarom zou dit voor rituele feestdagen anders zijn? Waarom moet ik collectief vieren dat een fictief persoon zich jaren geleden aan een kruis liet spijkeren voor ‘onze zonden’. Ik heb een hekel aan dat martelaarsgedoe, dat past mij niet, dus wil ik het ook niet verplicht hoeven vieren.Vrije herdenkingsdagen Ik pleit dan ook zeer voor vrije herdenkingsdagen. Er is nu eenmaal meer dan het christendom alleen. Een moslim zal op eerste kerstdag tenslotte niet met zijn familie om een boom zitten, net zomin als christenen Suikerfeest vieren. Er zou een ander, moderner en eigentijdser systeem moeten komen, waar iedereen ongeacht religie zich in kan vinden. Wat mij betreft krijgt iedereen een stel vrije dagen die hij naar eigen inzicht en op het tijdstip dat hij wil mag invullen. Dat hoort bij een moderne samenleving.Leve de vrije herdenkingsdagen. Alaaf. Sjaloom. Salam. Hoho!