De legende van Atlantis is wereldwijd bekend. Een enorme verzonken stad, volgens veel versies op een eiland gelegen, zonk van de een op de andere dag naar de bodem van de oceaan. Hoewel het daadwerkelijke bestaan van Atlantis nooit officieel aangetoond is, is de noodlottige afloop van het verhaal voor eilandbewoners over de hele wereld niet eens zo’n ver-van-mijn-bed-show meer.Want de combinatie klimaatverandering, extremer weer, en een stijging van de zeespiegel bedreigt kwetsbare eilanden nog eens extra. Deze zijn vaak laaggelegen en extra vatbaar voor afkalving en overstroming. Zo liggen de Malediven en de Bahama’s bijvoorbeeld slechts een paar centimeter boven de zeespiegel en is de verwachting dat deze paradijselijke eilanden al voor het eind van deze eeuw grotendeels verdwenen, dan wel onbewoonbaar zal zijn.Het mag dan ook geen verassing zijn dat ze op de Bahama’s fervent voorvechter van vergaande maatregelen omtrent het tegengaan van klimaatverandering zijn. ‘1.5 to stay alive’ is daar al jaren de slogan; een temperatuurstijging van maximaal anderhalve graad zou de Bahama’s veilig stellen.
Het is echter maar de vraag of dat streven uiteindelijk gehaald wordt. Want zelfs al is dat het geval, dan nog lijkt de toekomst er grimmiger uit te zien dan gedacht. In een nieuwe studie, uitgevoerd door het Nederlandse Deltares-instituut en de universiteit van Hawaiï, kan het veel sneller bekeken zijn voor de naar schatting half miljoen bewoners van laaggelegen eilanden en atollen (koraaleilanden) wereldwijd. De hogere golven en stijgende zeespiegel gaat namelijk ook verzilting van het drinkwater op deze plekken veroorzaken, waardoor de - vaak arme - gemeenschappen afhankelijk worden van peperdure ontziltingsinstallaties of geïmporteerd drinkwater.Als ijkpunt voor de studie gebruikten de wetenschappers een klein eiland dat onderdeel is van de Maarschalk-eilanden, Roi-Namur geheten. Dit eiland steekt op het hoogste punt slechts twee meter boven de zeespiegel uit. Hier onderzochten de wetenschappers hoe vaak het voorkomt dat golven hoger dan dit punt het eiland overspoelen, waarna zout water de bodem in sijpelt.Hoe vaker dit gebeurt, hoe lastiger het wordt om deze verzilting weer teniet te doen door het jaarlijks terugkerende regenseizoen, zoals het al sinds mensenheugenis gaat. Dat ‘tipping point’ zal op Roi-Namur en de meeste soortgelijke plekken (voor het grootste deel in de Indische en Stille Oceaan) plaatsvinden ergens tussen 2030 en 2060. Na dit cruciale moment wordt het heel lastig om op deze eilanden te overleven.







