Voor het onvolprezen voetbalweblog In Bed With Maradona schreef Jesse Saarinen een verhaal over het wonderlijke leven van een jonge prof wiens club van de ene dag op de andere wordt overgenomen door een verveelde miljonair.Jesse is een jonge, talentvolle speler van TPS Turku, een Finse eersteklasser die bekendstaat om zijn goede jeugdopleiding. Onder anderen Niklas Moisander begon er zijn carrière.Dagobert Duck
In de zomer van 2006 speelt Saarinen voor het eerst in het eerste elftal, in een oefenwedstrijd. Hij staat op zijn favoriete positie: controlerende middenvelder.
Dan wordt de club plotseling overgenomen door de steenrijke bankier Seppo Sairanen, de Dagobert Duck van Turku. Met de komst van Sairanen komt ook een bekende trainer, een handvol grote aankopen (onder anderen Christian Gyan komt aangewaaid) en het logische succes: terugkeer aan de top van de Finse competitie.Jesse zit het hele jaar op de tribune, te midden van een trosje jeugdspelers die allemaal naar de periferie van de basiself zijn verdreven. Niemand lijkt zich nog langer om hen te bekommeren. In de jeugd hebben ze eindeloos voedseldagboeken moeten bijhouden en eindeloze gesprekken gevoerd met coaches en onderwijsassistenten. Nu, nu ze vlakbij het einddoel van hun opleiding zijn, lijkt de reis te stranden. Het is alsof je een universitaire opleiding volgt, wordt bijgestaan en onderwezen door de beste docenten, maar vlak voor je afstuderen, tijdens je scriptie, plotseling wordt afgescheept met de conciërge.Er volgen teleurstellende uitleenperiodes waarin Jesse meer in de ziekenboeg bivakkeert dan dat hij op het veld staat. Tot de onvermijdelijke dag volgt waarop de realiteit de overhand krijgt van het idealisme: bij TPS Turku gaat hij nooit meer doorbreken. En als het hier niet lukt, dan hoeft het wat Jesse Saarinen betreft ook nergens anders meer. Ondanks een aardig laatste contractjaar gooit hij de handdoek in de ring.
Hij schrijft zich in aan de universiteit en meldt zich aan voor het vervullen van zijn dienstplicht.Af en toe een jeugdspeler
In zijn artikel is hij hard, maar vooral eerlijk: “Voetbal is een eerlijk spel. Als je goed genoeg bent, speel je.” Daarmee is hij een voorbeeld voor mislukte voetballers: er zijn altijd excuses, overal, de wereld is opgebouwd uit excuses. Maar als je goed genoeg bent, speel je.Inmiddels heeft Seppo Sairanen zijn biezen alweer gepakt. Met hem zijn ook de dure kantoren, de overbetaalde buitenlanders en een legertje opgepoetste medewerkers vertrokken. Zo af en toe wordt er zelfs weer eens een jeugdspeler in het veld gebracht. Met mate, dat wel.
