Een boomer naar mijn hart

In mijn vroege volwassenheid, midden jaren tachtig, verkeerde ik in de veronderstelling dat de boomers het gevolg waren van de babyboom vlak na de Tweede Wereldoorlog. Het waren vooral witte mannen, destijds van in de veertig, vastgekleefd aan het pluche, die het voor zichzelf goed voor elkaar hadden. Economisch comfortabel opgegroeid, op invloedrijke posities, met weinig begrip voor moderne technologie, opvattingen of trends. Ik behoorde tot de no future-generatie. In mijn tijd als jongvolwassene was de werkloosheid hoog, waarde het toen immer dodelijke aidsvirus rond, en draaide de Koude Oorlog – inclusief atoomdreiging – op volle toeren. Geen werk en geen toekomst, dus maar doorstuderen.