Uilskuiken van de week: Talitha van Zon
‘Het is onmogelijk, het is onmogelijk!” riep Margaretha Geertruida Zelle, alias Mata Hari, toen zij in juli 1917 in een rechtszaal in Parijs ter dood werd veroordeeld. De bewijsvoering was gebrekkig, maar de Fransen waren ervan overtuigd dat de Leeuwardense voor de Duitse vijand had gespioneerd.
In haar cel in de gevangenis van Saint-Lazare schreef ze een wanhopige brief aan de Nederlandse gezant. “Er bestaan enkele uiterlijke aanwijzingen, maar ik heb niets gedaan en al mijn internationale connecties komen noodzakelijkerwijze voort uit mijn beroep van danseres en nergens anders uit.” De brief had geen effect, en in de vroege ochtend van 14 oktober werd Mata Hari naar het kasteel van de Parijse voorstad Vincennes gebracht, waar twaalf kogels op haar werden afgevuurd. Mata Hari was het slachtoffer van een showproces. In de oorlog met Duitsland konden de Fransen een spionagezaak uit propaganda-overwegingen goed gebruiken. Toch had de geslepen Friezin gedurende de oorlog geprofiteerd van Franse, Duitse en Engelse diplomaten, die ze met behulp van haar duizelingwekkende schoonheid tegen elkaar uit wist te spelen.
Vorige week kwam in Libië het Nederlandse oud-model Talitha van Zon, onder meer bekend van een naaktsessie in Playboy, in de problemen. In 2004 had ze volgens eigen zeggen een relatie met Kadhafi’s zoon Mutassim, en sindsdien ging ze nog regelmatig bij hem op bezoek. Half augustus, terwijl het land in brand stond, vloog ze opnieuw voor een exclusieve party naar Tripoli.
In Nederland werd haar naam de afgelopen week driftig gegoogled. De reacties op internet waren even voorspelbaar als genadeloos. “Gewoon een vies, dom, oppervlakkig rotwijf. Net goed dat zulke hoerige leeghoofden eens stevig in de problemen komen.” De Telegraaf reisde af naar Brandwijk, het dorp waar ze is opgegroeid. Een ‘voormalige kennis van de familie’ wist te melden dat Talitha als klein meisje al de aandacht van mannen zocht. “Als er ergens bouwvakkers of stratenmakers aan het werk waren, stond ze er met haar neus bovenop (-) Het verbaast ons dan ook eigenlijk helemaal niets toen we hoorden van dat Libië-verhaal.”
Wat een onzin, dacht ik. De vrouw met de perfecte maten, de juiste bot-structuur en het symmetrische gezicht, dat moet wel de nieuwe Mata Hari zijn. Het contact met Mutassim onderhield ze vast op verzoek van de CIA, MI5 of onze AIVD. En ze was opnieuw naar Libië gevlogen om coördinaten voor de aanval op Tripoli door te geven.
Maar toen gaf Van Zon een interview aan de Britse krant The Sunday Telegraph, waarin haar onnozelheid geen grenzen lijkt te kennen. De verslaggever trof haar doodsbang aan in het ziekenhuis, waar ze naartoe was gebracht nadat ze in paniek van het balkon van haar hotelkamer was gesprongen.
Mutassim, die volgens haar ontzettend was veranderd, had haar gezegd dat er in zijn land slechts wat kleine probleempjes waren, ‘vergelijkbaar met de rellen in Londen’. Maar ineens stonden er rebellen in de lobby van het hotel waar hij haar had ondergebracht. Ze riepen iets in hun onbegrijpelijke taal, zij meende het woord ‘benzine’ op te vangen. Al die jaren had ze gedacht dat Mutassim een lieve jongen was, goed voor zijn volk, ook al zei hij soms gekke dingen over Hitler of Lockerbie. Toen hij op een keer tijdens een dineetje een bediende vernederde die een koud geworden gerecht opdiende, liet ze hem duizendmaal om vergiffenis smeken. Pas toen ze in het hotel met mensen sprak die er werkten, hoorde ze voor het eerst hoe gewone Libiërs over de Kadhafi’s denken.
Van Zon kwam niet voor een vuurpeloton, maar ontsnapte in een bootje naar Malta, met hulp van verslaggever Arnold Karskens, die boos was dat ze na aankomst geen dankjewel zei. Op Malta kondigde ze aan een boek te zullen schrijven over haar belevenissen. Ik hoop dat ze daarin onthult dat ze iedereen heeft voorgelogen en ze wel degelijk de nieuwe Mata Hari is.
‘Het is onmogelijk, het is onmogelijk!” riep Margaretha Geertruida Zelle, alias Mata Hari, toen zij in juli 1917 in een rechtszaal in Parijs ter dood werd veroordeeld. De bewijsvoering was gebrekkig, maar de Fransen waren ervan overtuigd dat de Leeuwardense voor de Duitse vijand had gespioneerd.
In haar cel in de gevangenis van Saint-Lazare schreef ze een wanhopige brief aan de Nederlandse gezant. “Er bestaan enkele uiterlijke aanwijzingen, maar ik heb niets gedaan en al mijn internationale connecties komen noodzakelijkerwijze voort uit mijn beroep van danseres en nergens anders uit.” De brief had geen effect, en in de vroege ochtend van 14 oktober werd Mata Hari naar het kasteel van de Parijse voorstad Vincennes gebracht, waar twaalf kogels op haar werden afgevuurd. Mata Hari was het slachtoffer van een showproces. In de oorlog met Duitsland konden de Fransen een spionagezaak uit propaganda-overwegingen goed gebruiken. Toch had de geslepen Friezin gedurende de oorlog geprofiteerd van Franse, Duitse en Engelse diplomaten, die ze met behulp van haar duizelingwekkende schoonheid tegen elkaar uit wist te spelen.
Vorige week kwam in Libië het Nederlandse oud-model Talitha van Zon, onder meer bekend van een naaktsessie in Playboy, in de problemen. In 2004 had ze volgens eigen zeggen een relatie met Kadhafi’s zoon Mutassim, en sindsdien ging ze nog regelmatig bij hem op bezoek. Half augustus, terwijl het land in brand stond, vloog ze opnieuw voor een exclusieve party naar Tripoli.
In Nederland werd haar naam de afgelopen week driftig gegoogled. De reacties op internet waren even voorspelbaar als genadeloos. “Gewoon een vies, dom, oppervlakkig rotwijf. Net goed dat zulke hoerige leeghoofden eens stevig in de problemen komen.” De Telegraaf reisde af naar Brandwijk, het dorp waar ze is opgegroeid. Een ‘voormalige kennis van de familie’ wist te melden dat Talitha als klein meisje al de aandacht van mannen zocht. “Als er ergens bouwvakkers of stratenmakers aan het werk waren, stond ze er met haar neus bovenop (-) Het verbaast ons dan ook eigenlijk helemaal niets toen we hoorden van dat Libië-verhaal.”
Wat een onzin, dacht ik. De vrouw met de perfecte maten, de juiste bot-structuur en het symmetrische gezicht, dat moet wel de nieuwe Mata Hari zijn. Het contact met Mutassim onderhield ze vast op verzoek van de CIA, MI5 of onze AIVD. En ze was opnieuw naar Libië gevlogen om coördinaten voor de aanval op Tripoli door te geven.
Maar toen gaf Van Zon een interview aan de Britse krant The Sunday Telegraph, waarin haar onnozelheid geen grenzen lijkt te kennen. De verslaggever trof haar doodsbang aan in het ziekenhuis, waar ze naartoe was gebracht nadat ze in paniek van het balkon van haar hotelkamer was gesprongen.
Mutassim, die volgens haar ontzettend was veranderd, had haar gezegd dat er in zijn land slechts wat kleine probleempjes waren, ‘vergelijkbaar met de rellen in Londen’. Maar ineens stonden er rebellen in de lobby van het hotel waar hij haar had ondergebracht. Ze riepen iets in hun onbegrijpelijke taal, zij meende het woord ‘benzine’ op te vangen. Al die jaren had ze gedacht dat Mutassim een lieve jongen was, goed voor zijn volk, ook al zei hij soms gekke dingen over Hitler of Lockerbie. Toen hij op een keer tijdens een dineetje een bediende vernederde die een koud geworden gerecht opdiende, liet ze hem duizendmaal om vergiffenis smeken. Pas toen ze in het hotel met mensen sprak die er werkten, hoorde ze voor het eerst hoe gewone Libiërs over de Kadhafi’s denken.
Van Zon kwam niet voor een vuurpeloton, maar ontsnapte in een bootje naar Malta, met hulp van verslaggever Arnold Karskens, die boos was dat ze na aankomst geen dankjewel zei. Op Malta kondigde ze aan een boek te zullen schrijven over haar belevenissen. Ik hoop dat ze daarin onthult dat ze iedereen heeft voorgelogen en ze wel degelijk de nieuwe Mata Hari is.
