Eerlijk gezegd stond ik er helemaal niet van te kijken. Zou dat komen omdat ik mij de postbodes uit mijn jeugd nog herinner? Dat waren trotse heren in stijlvolle donkerblauwe uniformen (als je niet goed keek leken het wel politieagenten), die twee maal per dag de post bezorgden. Jazeker, twee maal. Dus was de Donald Duck er ’s ochtends niet, dan kwam-ie ’s middags wel. Vergelijk dat eens met nu. De gemiddelde postbezorger in mijn buurt oogt als een middelbare scholier, loopt ’s zomers in een korte broek en als ik drie keer in de week post krijg (donderdag is doorgaans de eerste bezorgdag, maar vrijdag komt ook voor) mag ik van geluk spreken.
Vanochtend stond in de krant dat staatssecretaris Henk Bleker (Economische Zaken) het aantal verplichte bezorgdagen wil terugbrengen van zes naar vijf. Dat zou in mijn geval bijna een verdubbeling zijn van het huidige aantal, maar ik snap wel dat Bleker het zo niet bedoelt. De hoeveelheid post neemt af, zo horen we al jaren, en in dat kader moeten we deze maatregel zien. Ik denk eerlijk gezegd dat er iets heel anders aan de hand is. Sinds het Staatsbedrijf der PTT in 1989 werd verzelfstandigd, kwam de postbezorging onder toezicht te staan van duurbetaalde managers die geen enkele affiniteit hadden met bestellers in stijlvolle donkerblauwe uniformen. En omdat er daarna bij de PTT, TPG Post, TNT Post en PostNl nooit een Johan Cruijff is opgestaan die heel hard riep dat Tante Pos niet op de beursvloer hoort rond te lopen maar bij u en mij in de straat, ging het van kwaad tot erger.
Trouwens: als de ponyverzameling van Henk Bleker zou worden ingekrompen, zou hij de resterende dieren dan ook een dag minder te eten geven?
