Het Nederlandse kiesstelsel moet op de schop. Er moet een gematigd districtenstelsel komen, waarbij werk wordt gemaakt van de gekozen burgemeester en een gekozen formateur. Daar pleit PvdA’er Ed van Thijn voor in zijn nieuwe boek De Formatie, dat vervroegd is uitgekomen vanwege de val van kabinet-Balkenende IV. Van Thijn heeft een rijk politiek verleden, onder meer als minister, informateur, Tweede Kamerlid, senator en burgemeester. Het kiesstelsel van evenredige vertegenwoordiging, waarbij de 150 Kamerzetels worden verdeeld naar het percentage stem men dat een partij behaalt, moet plaatsmaken voor een gematigd districtenstelsel, ‘waarbij coalitie tussen verwante partijen wordt bevorderd en niet wordt afgestraft’. De PvdA’er heeft ook geen goed woord over voor het gemak waarmee politieke partijen in de Kamer kunnen komen. “Hoe breed moet het landschap zijn? Dadelijk krijgen we nog een Partij voor de Garnalen,” zo klaagt hij over de veelzijdigheid aan partijen in het politieke landschap. Het evenredige kiesstelsel in combinatie met een lage kiesdrempel maakt dat er voor elke kiezer wat wils is. Het nadeel: talloze partijen die met elkaar concurreren over de kleinste verschillen. De regeerbaarheid wordt bemoeilijkt, omdat het politieke landschap steeds meer verdeeld raakt. De minister-president kan al worden ‘gekozen’ met slechts twintig procent van de stemmen. Dat kan nooit goed zijn voor het vertrouwen in de politiek. “Ziet er dan niemand wat er echt aan de hand is in Nederland? Dat ons politieke systeem langzaam kapseist?” Er is één iemand die het is opgevallen: Van Thijn zelf.
Het Nederlandse kiesstelsel moet op de schop. Er moet een gematigd districtenstelsel komen, waarbij werk wordt gemaakt van de gekozen burgemeester en een gekozen formateur. Daar pleit PvdA’er Ed van Thijn voor in zijn nieuwe boek De Formatie, dat vervroegd is uitgekomen vanwege de val van kabinet-Balkenende IV. Van Thijn heeft een rijk politiek verleden, onder meer als minister, informateur, Tweede Kamerlid, senator en burgemeester. Het kiesstelsel van evenredige vertegenwoordiging, waarbij de 150 Kamerzetels worden verdeeld naar het percentage stem men dat een partij behaalt, moet plaatsmaken voor een gematigd districtenstelsel, ‘waarbij coalitie tussen verwante partijen wordt bevorderd en niet wordt afgestraft’. De PvdA’er heeft ook geen goed woord over voor het gemak waarmee politieke partijen in de Kamer kunnen komen. “Hoe breed moet het landschap zijn? Dadelijk krijgen we nog een Partij voor de Garnalen,” zo klaagt hij over de veelzijdigheid aan partijen in het politieke landschap. Het evenredige kiesstelsel in combinatie met een lage kiesdrempel maakt dat er voor elke kiezer wat wils is. Het nadeel: talloze partijen die met elkaar concurreren over de kleinste verschillen. De regeerbaarheid wordt bemoeilijkt, omdat het politieke landschap steeds meer verdeeld raakt. De minister-president kan al worden ‘gekozen’ met slechts twintig procent van de stemmen. Dat kan nooit goed zijn voor het vertrouwen in de politiek. “Ziet er dan niemand wat er echt aan de hand is in Nederland? Dat ons politieke systeem langzaam kapseist?” Er is één iemand die het is opgevallen: Van Thijn zelf.
