Lieve Wassila,
Na vijf en een half jaar vertrek je. Het was een bijzondere periode uit je leven, Een leerzame tijd, Misschien wel leerzamer dan je tijd als marineofficierDat schrijf je in je brief. Ik ben geen marineofficier geweest, maar het klinkt alsof je het als een compliment bedoeld. Of als een cynische opmerking.
Je was klaar met me, blijkbaar. Maar waarom deze plotselinge opzegging van de liefde? Natuurlijk, het liep niet altijd lekker. We hadden onze ups en downs. Maar daar hadden we aan kunnen werken toch?
Je vertrek maakt me onzeker. Als je me zo makkelijk aan de kant zet, Wat zegt dat dan over mij? Over hoe mensen over mij zullen denken?
Heb je wel goed nagedacht over de impact van je beslissing? Het lijkt wel of je in paniek was. Tel eerst tot tien voor je boze dingen roept Zegt m’n moeder altijdWant gedane zaken nemen geen keer Ik leg me dus neer bij je besluit. Maar na al die jaren heb ik toch wel recht op wat uitleg?
Er wordt gezegd dat je het te autoritair vond hier Dat is het ook, maar is het dat niet overal? Bij de marine bijvoorbeeld? Ik bedoel: je wist toch waaraan je begon?
Of vond je me te Hollands? Niet inhoudelijke genoeg? Laat me je dit zeggen Het gras lijkt altijd groener bij de buren. Maar in Amerika zijn ze nog veel harder dan hier.
Je was zomaar vertrokken. Als een dief in de nacht, Je spullen staan hier nog Onaangeroerd Je wilt ook geen officieel afscheid Ik kan je niet eens meer bedanken Voor de afgelopen vijf en een half jaar Want je deed het toch maar Niet onverdienstelijk.
Ook al ben jij het die mij verlaat Die daar geen duidelijke reden voor geeft En mij achterlaat in onzekerheid Je hebt recht op alimentatie Je kunt ervan afzien, dat weet je Maar ik zal het overmaken Als het moet.
Ik wens je het allerbeste, daar in Amerika Doe Hillary de groeten, als je haar in het echt ziet Het zal sowieso een leerzame tijd worden. Misschien wel leerzamer dan je tijd als marineofficierLiefs,De Tweede Kamer
— Wassila Hachchi (@WassilaHachchi) 23 januari 2016
