Tussen grap en afgrond

Er was een veelzijdig vertaler nodig om de kolossale nabije-toekomstroman Infinite Jest (1996) van het gedropen tennistalent David Foster Wallace (1962-2008), 1100 pagina’s plus 388 geestige voetnoten (beter gezegd: eindnoten), aan te kunnen. De keuze viel op Robbert-Jan Henkes, die al eerder met Erik Bindervoet liet zien dat hij zowel James Joyce als Bob Dylan onder de knie heeft. Hij deinsde niet terug voor het boek dat vele stijlen mengt, dat getuigt van hyperintelligentie en humor, en verhalen met essays afwisselt.

03/02 | 2026

In een doorgedraaide commerciële wereld kun je proberen je met ironie staande te houden, maar de wanhoop die daarachter zit, maakt je ook gevoelig voor verslavingen. Zoiets kan de les zijn uit deze virtuoze postmoderne bijbel waarin een woordgrap (‘apekolips’) evenveel waard is als een diepzinnige filosofie – of misschien even weinig waard.

“Ik vind dat God een wat lakse managagementstijl heeft die me niet echt aanstaat.” Daar kan het Opperwezen het mee doen. Eindeloos vertier bewijst dat de afstand tussen grap en afgrond soms heel klein is; vertier is fijn, maar eindeloosheid is gekmakend.

David Foster Wallace
Eindeloos vertier
Vertaald door Robbert-Jan Henkes
Koppernik
€50