Een directeur van een zorgorganisatie – laten we hem Pieter noemen – komt bij mij omdat hij al maanden slecht slaapt en somber is. “Ik lig ’s nachts te piekeren,” zegt hij, “over het bedrijf.” Maar het gaat niet alleen om cijfers. Hij heeft recent mensen moeten ontslaan met wie hij jarenlang intensief samenwerkte. “Ik heb ze laten vallen,” zegt hij. “Rationeel weet ik dat het moest, maar zo voelt het niet.” Daaronder zit een dieper gevoel: schaamte, omdat hij zichzelf ziet als iemand die voor zijn mensen zorgt. In zijn eigen morele rangorde is hij gezakt. Hij heeft gedaan wat hij kon, en toch is het niet genoeg.