Alsjeblieft, géén ontplofte egels op Facebook

CC Flickr  |  By Andrew Rennie

We leven in een beeldcultuur. Maar niet alleen máken we overal beelden van, we zetten ze ook nog eens overal neer. Waar iedereen ze kan bekijken. Daarom is de opkomende bevallingsfotografie best eng.

Mijn collega schreef al eens over het exhibitionistische gedrag dat mensen ten toon spreiden op Facebook, met daarbij de terechte vraag of het niet wat minder kan. Al die halfnaakte, zogenaamd sexy foto’s bijvoorbeeld, waarmee jonge meiden zichzelf etaleren. Of de echo’s van ongeboren baby’s en zwangere buiken. Of laatst gezien, en voor mij tot nu toe het summum: de timeline van een oud-collega van een vriendin, die net haar partner verloren had aan een of andere verschrikkelijke rotziekte.
Het ziekteverloop, het moment van overlijden, de begrafenis en haar dagelijkse rouw. Letterlijk álles stond uitgespeld en onderbouwd met kleurenfoto’s op haar Facebook-account. Is dat nou echt iets wat je wilt delen met al je driehonderd ‘vrienden’?

Alarm
Nu vind ik dat je in principe zelf moet weten wat je allemaal the cloud inslingert, maar mijn alarmbellen gaan toch rinkelen nu het ‘in’ raakt om je hele bevalling, van begin tot einde, te laten vastleggen. Birth photography is hét nieuwe ding. In de VS doen ze het al een tijdje lezen we op de website van The New York Times, en ook in Engeland duiken steeds meer fotografen op die zich specialiseren in geboortes. Het zal vast niet lang meer duren voordat het ook hier populair wordt.

De eerste voorzichtige googles leveren zo al zes Nederlandse fotografen op die zeggen zich te specialiseren in bevallingsfotografie. Bij Zeg Eens Cheese fotograferen ze ‘netjes en subtiel’ en houden ze rekening met ‘de hoek’. Nog een opluchting: bloed is altijd in zwartwit, aldus hun website.
Fotografe Marijke Thoen maakt ‘unieke foto’s, sfeervol en met respect’. Marry Fermont doet het omdat we overal foto’s van maken ‘maar die ene speciale dag, waarop je kindje geboren wordt, vaak vergeten’.

Invasie
Maar is er niet gewoon een reden dat die ene dag tot nu toe redelijk onontgonnen gebied was voor professionele fotografen? Mij lijkt de aanwezigheid van de verlosk undige en de kraamhulp op D-day al een behoorlijke invasie op mijn privacy. Laat staan dat er nog iemand loopt rond te spanjolen, met nóg een extra oog. Of die nou vanuit de ‘goede hoek’ kijkt of niet.

Bovendien: waarom zou ik professionele foto’s willen van mijn bevalling? Als er al foto’s worden gemaakt, zijn die alleen bestemd voor zeer kleine kring. Heel professioneel hoeven die dus niet te zijn. En op internet zetten, zoals hier of hier? Dat ga ik al helemaal niet doen. Sterker nog, dat zou helemaal niemand moeten doen. Laten we eerlijk zijn, leerdoeleinden daargelaten, is er toch geen behoefte aan dergelijke foto’s, van ontplofte egels en bloederige bevallingstaferelen. Waar is anders de grens?

————————

Volg HP/De Tijd ook op Twitter!

/Poll

Zou u het waarderen als vrienden foto's van hun bevalling op Facebook zetten?



Bekijk resultaten

Loading ... Loading ...

  • Bernard Weiss

    “invasie op mijn privacy”……

    Ga eens Nederlands leren, zeg. Bent u nu journalist? Spreek je moerstaal, en spreek ‘m behoorlijk.

    Wat dacht je van een ‘inbreuk op mijn privacy’ of als je het écht netjes wilt doen: ‘een inbreuk op mijn persoonlijke levenssfeer’.

  • karengeurtsen

    @weiss – Bedankt voor de reactie, maar ik vind ‘m wel leuk.
    Eens wat anders dan de standaard ‘inbreuk’…

  • M. Fermont

    Beste Karin,

    Alhoewel ik iedereen zijn mening respecteer, wil ik je toch graag uitnodigen om wél eens naar de geboortefoto’s te kijken die ik maak. Je zal zien dat er nergens ontplofte egels te zien zijn. Sterker nog, het zijn voornamelijk hele bijzondere, liefdevolle plaatjes. Als je tijd hebt kan je ook eens bij de testimonials kijken en lezen hoe bijzonder en speciaal het is voor ouders, om foto’s van dit moment te hebben. Dat mensen er voor kiezen om dit niet te doen kan ik begrijpen, maar doe je het wel dan is het laatste wat je zal zien ontplofte egels of bloederige taferelen.

    Met vriendelijke groet,

    Marry Fermont

  • karengeurtsen

    @marry fermont – Er zitten vast prachtige foto’s tussen. Het gaat vooral om het (op grote schaal) willen delen van beelden van alles in je leven, zelfs de meest intieme momenten. Straks wil iemand ook een professionele fotoreportage van zijn ‘eerste keer’. Kun je vast ook hele mooie beelden van maken. Maar is er niet ergens een grens?

  • Marry Fermont

    @karengeurtsen Ik weet niet of er een grens is. Dat zou ieder voor zich zelf aan moeten geven. Als je naar een World Press Photo tentoonstelling gaat dan weet je in elk geval dat áls er al een grens is, dat die jaren geleden is overschreden. Zeker niet nu met iets zoals geboortefotografie (in mijn ogen) want dat is juist een prachtig mooi en puur moment want de zwangere zelf vaak vergeet (heb je zelf kinderen?). De foto’s zijn voor haar en haar partner ontzettend waardevol. Of je ze daarna op internet wil delen of niet dat blijft natuurlijk de discussie en moet iedereen persoonlijk voor zichzelf beslissen. Ik zou het wel doen zolang het inderdaad geen ontplofte egels en bloederige taferelen zijn, want afgezien of dat kan of niet, vind ik het niet smaakvol.