Marsman, geboren in 1990 in ‘s-Hertogenbosch, debuteerde op haar twintigste met de dichtbundel Wat ik mijzelf graag voorhoud (2010). Het debuut leverde haar in één keer drie prijzen op: de C. Buddingh’-prijs, de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs en de Liegend Konijn Debuutprijs.
Met de roman Het tegenovergestelde van een mens (2017) vond Marsman de vorm die haar werk zou kenmerken: een vervlechting van proza, poëzie en essayistiek, deze keer rond de klimaatcrisis. NRC zou het boek later uitroepen tot een van de beste van deze eeuw. In hetzelfde jaar verscheen Man met hoed, een verzamelbundel waarin ook haar vertaalwerk werd opgenomen.
De verbinding tussen een ziek lichaam en een zieke wereld zou Marsman blijven onderzoeken. De volgende scan duurt vijf minuten (2018) deed dat in tien gedichten en een essay, en bevatte een oproep tot maatschappelijke verantwoordelijkheid in een gepolariseerde samenleving. Op de dag van haar benoeming tot Dichter des Vaderlands verscheen In mijn mand (2021), waarin Marsman de waarde van het leven en de plaats van de dood daarin centraal stelde. Het ambt vervulde zij tot 2023.
Op een andere planeet kunnen ze me redden (2025) plaatste filosofische beschouwingen naast dagboekfragmenten over haar ziekte. Datzelfde jaar werd haar voor haar oeuvre de Constantijn Huygens-prijs toegekend. Op 9 mei van dit jaar reikte burgemeester Femke Halsema haar de Frans Banninck Cocqpenning uit, voor haar culturele verdiensten en maatschappelijke betrokkenheid.
Op 9 juni verschijnt postuum De dichter en de duivel.
