Hans Ubbink. In haar artikel over Hans Ubbink (HP/De Tijd, 4 mei) schrijft Marieke Sibarani: “Diens populariteit zit ‘m wellicht ook in zijn geaardheid: als een van de weinige Nederlandse modeontwerpers is Hans Ubbink getrouwd. Met een vrouw.” Nog even voorbijgaand aan het clichébeeld dat Sibarani kennelijk van modeontwerpers heeft, wat wil ze hiermee nu eigenlijk zeggen? Dat ‘Hilversum’ homofoob is en dus liever niet bij homo-ontwerpers koopt? Daarbij is het ook een volstrekt loze opmerking, want geen van de geïnterviewden zegt ook maar een woord over de seksuele voorkeur van Ubbink. Tamelijk ranzige opmerking al met al. — Marco Loef, Arnhem
Dierengekte. In het artikel ‘Dierengekte’ (HP/De Tijd, 4 mei) veegt Beatrijs Ritsema iedereen die iets met dieren op heeft of zich voor dieren(welzijn) inzet op één grote, overzichtelijke hoop en zet daar het bordje ‘Thieme-aanhang’ bij. Kennelijk omdat nuancering het streven naar overzichtelijkheid frustreert, heeft zij al generaliserend haar artikel aan elkaar gebreid van stereotyperingen en vooringenomen standpunten, halve waarheden en hele insinuaties, pseudo-wetenschappelijke theorieën en een enkele uit de context getrokken uitspraak van deze of gene. “Iemand die het leven van een laboratoriumrat meer waarde toekent dan de mogelijke genezing van parkinson- of kankerpatiënten is een moreel dwaallicht,” stelt Ritsema. Degenen — Thieme en ‘aanhang’ — die ervoor pleiten het aantal dierproeven tot een minimum te beperken, door het verbieden van onnodige dierproeven, het uitwisselen van door dierproeven verkregen kennis en het ontwikkelen en toepassen van alternatieven, met als uiteindelijk doel dat er wellicht ooit, in een ideale situatie, helemaal geen dieren meer hoeven te worden geofferd in de naam der wetenschap, geven aanzienlijk meer blijk van nuanceringsvermogen, en moreel verantwoordelijkheidsbesef, dan mevrouw Ritsema. — Daniëlle Hutter, Lemmer
Entrecote. Uw artikeltje in de kook- en eetrubriek ‘Biefstukformule breekt door’ is wel erg outdated (HP/De Tijd, 27 april). Medio jaren zeventig deed dit menu al menig Parijzenaar uitlopen naar het eerste restaurant L’Entrecôte vlak bij Porte Maillot in Parijs. Je stond toen al op straat tussen de afvalbakken op je beurt te wachten. De prijs: circa 25 franc per persoon, exclusief de beaujolais. — K.F.M. Bastiaensen, Mierlo
Vormgeving (4). Helaas, ook HP/De Tijd moest zo nodig meedoen aan die malle mode in de tijdschriftenwereld om te drukken in de meest mogelijke maar vooral onmogelijke kleurencombinaties, en maakt het meteen het bontst van allemaal — om de paar regels van zwart naar lichtrood en van lichtrood weer naar zwart. Vraag eens aan oogspecialisten welke extra inspanningen ogen hiervoor moeten leveren; en dan heb ik het nog niet eens over andere teksten in kleur op kleur. Maak weer een voor iedereen goed leesbaar blad en stuur Jan Kleurenmans s.v.p. het bos in. — Marga Durville, Nijmegen
Kuitenbrouwer. In ‘De deugmode’ worden microkrediet en het geven aan goede doelen belachelijk gemaakt (HP/De Tijd, 11 mei). Waarom? Nederlandse folklore? Het is wellicht nog een overblijfsel van de modegril om meewarig te doen over alles wat ook maar een beetje naar ‘goed’ ruikt. De titel van het stuk zou daarop wijzen. Aanhangers van microkrediet zouden ook denken dat honger en armoede nu snel zullen verdwijnen. Maar weldenkenden weten wel dat het vooralsnog alleen een stap in de goede richting is. Het verdient daarom onze steun, zodat deze stap geleidelijk aan groter kan worden. Volgens u is het bestaan van de Partij voor de Dieren krankjorum. Ik verwijs u echter naar twee artikelen in NRC Handelsblad (december 2006) waarin de schandalige behandeling wordt besproken van slachtkippen. Ik denk dat een verhaal over wat er gebeurt met koeien, varkens en schapen ook de nodige opschudding zou veroorzaken. — J.W.F. Somsen, Nijmegen
De vloek van Afrika. Thilo Thielke en Erich Wiedemann schilderen Afrika wel heel somber (HP/De Tijd, 18 mei). Het is ook wat makkelijk: alles opsommen wat slecht gaat. Vergeten we dat nog maar ruim zestig jaar geleden in het zogenaamde geciviliseerde Europa zes miljoen joden werden vergast, miljoenen Russische en Duitse soldaten omkwamen, plus nog veel meer burgerslachtoffers? Eén Europese Hitler richtte meer aan dan alle Afrikaanse schurkenleiders bij elkaar. Het gaat er niet om het goed te praten — het is erg genoeg — maar wat meer optimisme is wel op zijn plaats. Stop met de bemoeienissen van het rijke Westen. Verbeter de handelsrelaties en steun degenen die het goede willen in Afrika. — S.H. Kaller, Amersfoort
De vloek van Afrika (2). “Vijftig jaar na het begin van de dekolonisatie gaat het bar slecht met Afrika. Slechter dan daarvoor.” Zo luidde de spannende start van dit artikel (HP/De Tijd, 18 mei). Hoe goed ging het vroeger dan? “De koloniale economie zorgde in de meeste Afrikaanse landen voor vier tot zes procent groei per jaar.” Merkwaardigerwijs staat even verderop: “Maar voor de meeste Europese machthebbers waren de Afrikaanse koloniën helemaal niet rendabel.” Ze hielden ze louter en alleen uit filantropische overwegingen, begrijp ik? Het groeipercentage doet toch iets anders vermoeden. Nergens in het artikel lees ik of Afrika als geheel tegenwoordig eigenlijk economische groei doormaakt. Dat kan ik wel terugvinden in de Multatuli-lezing die Agnes van Ardenne, gewezen minister van Ontwikkelingssamenwerking, op 10 november vorig jaar uitsprak: al drie jaar laat Afrika een groei van maar liefst vijf procent zien. Als de groei net zo sterk is als een halve eeuw terug, waar praten we dan eigenlijk over? Is dat eigenlijk geen grote prestatie, ondanks oorlogen, corruptie en aids? Bravo HP/De Tijd, alle lezers weer bevestigd in hun vooroordelen! — Jesse Budding, freelance redacteur, Delft
