Een paar maanden geleden was ik terug in One World Trade Center nadat ik in 1992 voor het eerst de Twin Towers had bezocht. Ik herinner me dat je met ‘intercity’-liften naar elke tiende verdieping ging en dan met een stop lift naar tussenliggende etages. Deze keer namen we de express lift die van 0 non stop naar 102 gaat. Dat gaat in 40 seconden (2½ verdieping per seconde!) zonder dat je ook maar iets voelt. Ja, een hele lichte druk op de oren, maar dat is alles. Magneet-technologie; ongelooflijk! Je merkt niet dat je remt en tot stilstand komt. Ineens ben je er, 400 meter hoger.
Eenzelfde verwondering had ik ook de eerste keer toen ik van Lima naar La Paz vloog; ik steeg op, op zeeniveau en landde op ruim 4½ kilometer hoogte! Met dien verstande dat ik dat wél voelde. Vanaf het moment dat de deur van het vliegtuig werd geopend, ging mijn hart tekeer en een paar uur later volgde de hoofdpijn (die overigens een paar dagen aanhield).
Voor de wijnstok is hoogte ook een speciale aangelegenheid.
Voor de wijnstok is hoogte ook een speciale aangelegenheid. Elke 100 meter hoger betekent gemiddeld 0,6 graad koeler. Ook wordt het verschil tussen dag- en nachttemperatuur evenredig groter als de hoogte toeneemt. Beide aspecten zorgen voor een goede zuurgraad in de druiven. Daarnaast is de zonlicht-intensiteit veel groter dan op zeeniveau; als ik mijn tere, Nederlandse huidje niet goed bescherm, verbrand ik al in 15 minuten. Net als de mens moet de wijnstok zich aan die omstandigheden aanpassen. Gelukkig voor de wijngaard hoeft dat niet in minuten, uren of dagen; de stok krijgt daar een paar jaar de tijd voor. Maar toch, druiven van hetzelfde ras op hoogte zijn compleet anders dan die van zeeniveau.
Vergelijk de malbecs van Phebus uit Lujan de Cuyo en de Uco vallei bij Mendoza in Argentinië maar eens met die van Prieuré De Cénac uit Cahors in Zuid-Frankrijk. Dankzij een hoogte van meer dan duizend meter blijven de zuren beter bewaard in Argentijnse malbecs, en de hogere UV in Mendoza zorgt voor meer kleur en fruit en aanzienlijk rijpere en daarom zachtere tannine. De malbecs uit Cahors lijken daarentegen meer op rode Bordeaux waar ook vaak malbec in zit; mineraler, ingetogener, wat aardser, eleganter en iets drogender. De ene stijl is niet beter dan de andere, maar wel totaal anders. Voor de klassieke drinkers is Cahors vaak aantrekkelijker, terwijl de pure carnivoor doorgaans naar Mendoza neigt..
Phebus Malbec, Lujan de Cuyo, Mendoza, 2022
Verkrijgbaar voor ongeveer €12,00 bij de wijnspeciaalzaak
Proefnotitie: Fruitintense neus met zwarte kers, pruimencompote, tabaksblad en witte peper. Vet van smaak, geconcentreerd met kruidnagel, pure chocola, cassis en vlierbes.
Prieuré De Cénac, Malbec, Cahors, 2022
Verkrijgbaar voor ongeveer €15 bij de wijnspeciaalzaak
Een Cahors die veel Bordeaux het nakijken geeft. Zo oogt de kleur indrukwekkend diep en domineren zwarte kers, olijf, pruim en zoethout zich in een boers bouquet. Maar dan is er die vlezige, aantrekkelijke smaak, vol rood en zwart fruit, versmolten tannine en een lange dropfinale met een hint van gedroogde specerijen.
