Als rechercheur Felix (53) zich op zijn werk een halve slag draait, kan hij een blik werpen door het raam. Hij ziet dan een lagere school, waar in de pauze tientallen jonge kinderen onbezorgd spelen op het plein. Aan het einde van de middag staat er een groep ouders bij het hek om ze op te halen.
Als hij zich terugdraait naar zijn computerscherm, ziet Felix kinderen die voor het oog van de camera seksueel worden misbruikt, niet zelden door hun eigen ouders.
Het is niet dat er vandaag toevallig ergens een filmpje is gevonden: dag in, dag uit wordt een niet aflatende stortvloed van beelden ter analyse langs Felix en zijn collega’s geleid. Want dat is hun vak. Miljoenen foto’s en filmpjes zijn er inmiddels voorbijgetrokken aan het in 1996 opgerichte kinderpornoteam van de regio Twente, IJsselland en Noordoost-Gelderland, gehuisvest in het politiebureau van Hengelo. Kinderen die naakt poseren, kinderen die masturberen, die seks hebben met elkaar, met volwassenen, met dieren. Elke begrenzing van de bruutheid, elke limiet aan het voorstelbare lijkt zoek. Felix: “Bedenk iets, maak het tien keer erger en wij hebben er dan ook nog beeld bij.”
Er zullen niet veel werkplekken zijn waar medewerkers op hun ene beeldscherm een zonnige vakantiefoto als achtergrond hebben staan, terwijl op het andere twee tienerjongens anale seks hebben. Of waar je een collega al telefonerend hoort zeggen: “Ik heb hier het jongetje dat helemaal naakt ligt met rechts in de hoek een Pokémon-knuffel.” Of waar een medewerker binnenkomt, een externe harde schijf geeft aan een collega en bijna terloops meedeelt: “Alsjeblieft, hier staan bestialiteiten op.” En dat die collega dat dan doodgemoedereerd aanpakt en zijn koffie verder opdrinkt. Er zullen ook niet veel werkplekken zijn waar iemand doodleuk verkondigt dat hij zich eigenlijk best kan voorstellen dat een eenzame boerenjongen voor zijn gerief eens gebruikmaakt van de zuigreflex van een jong kalfje. Maar het moet gezegd: dát kwam Gerrit (55) dan ook te staan op een vermanende uitroep van een collega. Overigens niet vanwege het onderwerp maar om het tijdstip: tien over acht ’s ochtends.
Lees het hele verhaal in de HP/De Tijd van deze week.
