Dieptevoetbal
Het heen en weer schuiven op de eigen helft had weinig te maken met de tegenstander onder druk zetten, wat des Ajax’ heet te zijn, maar wie geen winnende coach was, had geen recht van spreken. Het scorebord gaf het breedtevoetbal de allure van dieptevoetbal. De mensen hadden heel iets anders gezien dan ze tijdens het kijken nog dachten. Dat er onder De Boer geen aansprekende aanvallers doorbraken tot 2014, en dat niemand zich ontwikkelde tot een persoonlijkheid kon onmogelijk aan de coach liggen. Hij won.
Dat Ajax na jaren van wisselvalligheid weer samenhang en zelfvertrouwen toonde, lag aan De Boer. Dat er zelden sprankelend ten aanval werd getrokken, lag niet aan De Boer. Dat kon niet. Hoe kan een winnende trainer nou niet sprankelen? Intussen viel er vrijwel geen vleugelspel te bekennen, maar dat was een onmogelijke observatie, eigenlijk gewoon een leugen, zo lang de winnende trainer zei dat Ajax heer en meester was geweest.
Omgekeerd krijgt De Boer dit seizoen niet de lof die hem toekomt voor het laten doorbreken van de jonge vleugelspelers Ricardo Kishna en Anwar El Ghazi. Of voor het vloeiend inpassen van de sierlijke middenvelder Daley Sinkgraven. De momenten van verrukking waren groter dan voorheen. Of nee, toch niet, want hoezo, eindelijk meeslepende acties? Heb je het scorebord niet gezien?
Iedere zondag schrijft Auke Kok voor
HP/De Tijd
een column over sport.
