Maar lieve mevrouw Borodin, deze donderdag loste voor mij geen enkele belofte in. Ik nam nog hoopvol een aromatisch bad terwijl ik fantaseerde over hotelbars en een nachtje overslaan, maar mijn hoop was snel vervlogen. Het regende, en mijn gezelschap laat zich snel uit het veld slaan. Bij regen blijft mijn gezelschap binnen. De gordijnen gaan dicht, soms gedraagt mijn gezelschap zich zo dramatisch dat zelfs de televisie uit blijft. Deze donderdagavond ging zonder bombarie aan ons voorbij.
Vanmorgen werd ik zonder kater wakker en ik dacht aan u, lieve mevrouw Borodin, en hoe bij u waarschijnlijk de gordijnen ook al een paar weken gesloten zullen zijn. Ze houden de geluiden van de buurt niet tegen. U hoort de mensen fluisteren. Hoe het zo ver heeft kunnen komen. Dat het er toch eigenlijk ook wel een beetje aan zat te komen. Al die flessen die elke week uw huis binnen worden gedragen; als u die werkelijk slechts met z’n tweeën soldaat maakt, dan moet daar toch een keer heisa van komen? De heisa kwam er. U stapte stomdronken in de dienstauto, omdat dat in uw geval geen kwaad kan. De kinderen werden aan hun haren door de tuin gesleept, en los van dat in uw geval evenmin kwaad kan, moet dat gewoon kunnen. Elke emotie is menselijk.
Toch werd u te schande gemaakt en beraadt men zich nu op de positie van uw echtgenoot. De minister heeft zijn excuses gemaakt, maar liet niettemin blijken dat hij nergens spijt van had. U houdt de gordijnen dit weekend nog even dicht. En komend weekend ook. De sloten zijn vervangen. U zult geen insluipers meer hebben. Binnen drinkt u een glas. Bekijkt u uw avondgarderobe. En stelt u vast dat het bij de familie Borodin eigenlijk elke dag weekend is.
Liefs, OK
