Mariko Peters deed GroenLinks meer kwaad dan goed

Mariko Peters van Groen Links

Het GroenLinks-Kamerlid Mariko Peters keert na de verkiezingen niet terug in de Nationale Vergaderzaal. En dat is wellicht beter zo.

HP/De Tijd publiceerde begin augustus 2011 over de ‘geheime’ liefdesaffaire van Peters met haar Robert. Ze leek zich medeplichtig te hebben gemaakt aan ontvoering van zijn kinderen. Ook bleek ze de gedragscode voor diplomaten. te hebben overtreden. Een affaire was geboren. Fractievoorzitter Jolande Sap besloot zelfs de auteur van het artikel, Lise Witteman, onder druk te zetten. Of ze als ‘beginnend journalist’ wel dacht aan haar carrière.

Fout, maar niet ernstig
Uit onderzoek van het ministerie van Buitenlandse Zaken bleek dat Peters de gedragscode voor diplomaten had overtreden. Ze had het ministerie op de hoogte moeten brengen van haar verliefdheid op iemand wiens subsidieaanvraag zij behandelde. Fout, maar niet ernstig oordeelde Sap bij Knevel van Van den Brink.

Sluitstuk was een gang van Peters naar de Raad voor de Journalistiek. HP/De Tijd heeft weinig met de raad – er is hele goede normale rechtspraak in Nederland – maar in dit geval leek het om publicitaire redenen slim de confrontatie niet uit de weg te gaan. Dat kostte het blad en Peters tienduizenden euro’s aan advocatenkosten, wat jammer is, maar soms moet dat kennelijk. Eind september deed de Raad voor de Journalistiek uitspraak. Peters wordt op belangrijke punten in het ongelijk gesteld. De privacy van Peters was in dit geval niet disproportioneel geschaad, zei de Raad.

Een enkele keer kwam de zaak nog gekscherend ter sprake in de Tweede Kamer maar onderschat niet de Kamerbrede solidariteit onder parlementariërs. Een gemeenschapsgevoel dat tijdens campagnetijd echter ver te zoeken is. Iets dat Peters zichzelf ook moet hebben gerealiseerd. Het opnieuw beschikbaar zijn voor het hoogste ambt had onvermijdelijk weer tot aandacht voor de kwestie geleid. Uiteindelijk blijkt de affaire Peters een nieuw hoofdstuk in de chronique scandaleuse van GroenLinks. Die onlangs nog is uitgebreid met de kwestie Dibi. Op hernieuwde aandacht voor dat boekwerk zit Jolande Sap met tegenvallende cijfers in de peilingen niet te wachten.

_________________________
Volg HP/De Tijd op Twitter!


  • luuk

    Gevoelsmatig meer sympathie voor GLer Dibi dan voor politica Peters, maar wat eeuwig zonde is dat door een zich zelf opgelegde regel GLers na een bepaalde tijd worden verondersteld de pet aan de wilgen te hangen, grrrrrr !

  • willem$

    Wat een droef stukje. Eerst op de meeste punten geen gelijk hebben (of krijgen) en dan nog even natrappen naar iemand die zich niet ter plekke kan vededigen. Iets met een riool en journalistiek?

  • Henk ZH

    Een wel heel erg eenzijdig verhaal waar één misstap (was het wel een misstap??) heel fors uitvergroot wordt: de kwestie over een toekenning van een subsidie aan een Afghaanse theatergroep van zegge en schrijve 35 duizend euro, geen belastinggeld overigens, waarover Peters vanuit haar functie in Kaboel, Afghanistan een advies mocht geven, NIET het eindoordeel. Haar latere partner had er geen financieel voordeel aan, hij was wel de intermediair tussen de subsidiegever en de Afghanen.

    Rond de miljarden overheidssubsidies die er jaarlijks in dit land worden rondgepompt, zullen in de meeste gevallen de aanvragers en de adviseurs/beslissers elkaar kennen. Niet zo gek, want beide partijen moeten elkaar – schriftelijk en mondeling – informeren over nut en noodzaak van een aangevraagde subsidie. Om in elke situatie dat beide partijen elkaar (goed) kennen, te spreken over ‘belangenverstrengeling’ is toch echt een gotspe.

    Dat er vorig jaar voor een dergelijk gering bedrag dat niet eens aan desbetreffende partner van Mariko Peters toekwam, zoveel ophef is geweest, tekent helaas de politieke verhoudingen in NL:

    Het wantrouwen, achterdocht en cynisme houden de politiek al jaren in haar greep. Een politicus kan niet in het algemeen belang in de politiek zitten: het zijn volgens veel verzuurde kiezers vooral graaiers, plucheplakkers en opvreters. Ook HP De Tijd draagt maar al te graag bij aan dat beeld.