Wat hebben we nu precies gezien, afgelopen week?
Het gedrag van mannen met te veel main character energy. Dat is TikTok-taal voor het idee dat de wereld het decor is voor een film waarin jij de hoofdrol speelt. Want als je geen main character bent, ben je non playable, en dat is TikTokiaans voor loser. Dat was het: zelfingebeelde main characters die Game of Thrones (GoT) en House of Cards (HoC) naspelen. De main characters, de protagonisten van dit narratief - ik blijf nog even in het jargon - zijn een geheim comité van gearriveerde reclamemakers die hun waardevolle expertise inzake de verkoop van poedersoep, afwasblokken en wegwerpluiers nu wel eens voor iets gewichtigs in wilden zetten. De politiek. Wat hun idolen Saatchi & Saatchi in 1979 deden voor Margaret Thatcher, zeg maar, maar dan op Madurodamschaal. Een eh, hoe heet dat ook alweer in House of Cards? Een PAC?
- Ja, nee, een SuperPAC!
- Yes! Cool!
Hoe het allemaal werkt daar op het Binnenhof begrijpen ze niet helemaal, maarrrr… ze hebben de dvd-boxen van House of Cards en Game of Thrones en daar zit het eigenlijk allemaal in, weet je? Zei die oude directeur van BNNVARA dat niet altijd, Frans Klein, dat je de journalistiek helemaal niet nodig hebt? Om te begrijpen hoe de politiek werkt kun je net zo goed House of Cards kijken! Eigenlijk komt het er gewoon op neer dat je je tegenstanders, rivalen of vijanden, iedereen die iets anders wil dan jij, voor de trein moet duwen. Zonder dat iemand je ziet, natuurlijk. Ze hadden al een geschikt station uitgezocht waar die ingreep zo nodig kon plaatshebben, toen iemand opmerkte dat het misschien een metafoor was voor: iemand compromitteren met belastende informatie. Dat kan het beste via de media en kijk eens aan, laat een van de mannen van SuperPAC Madurodam nu een lijntje hebben met iemand van NRC? Dat komt, hij is actief binnen de VVD en daar werkte deze journalist ooit, als politiek assistent van Ayaan Hirsi Ali en Frits Huffnagel, en hij was nu dan wel journalist, maar nog steeds VVD-minded, dus er kon vast een beroep op hem worden gedaan om iemand voor de trein te duwen. Voor een journalist met main character energy is dat namelijk het hoogst bereikbare: iemand ten val brengen, liefst een bekendheid. Dat zit ook in House of Cards, weet je nog, als die eh ...
Enfin, nu was het wachten op een slachtoffer. De messen waren geslepen, nu nog een rug. Er verscheen iemand op het toneel. Zijn loyaliteiten waren niet helemaal duidelijk, maar dé politieke favoriet van Comité Poedersoep, de leidster van de VVD, vond hij een ‘feeks’, had hij een van de mannen ooit geappt. ‘Kapotmaken!’ riepen de mannen en ze belden hun NRC-connectie.
‘Als wij columnist Marcel van Roosmalen mogen geloven (en een enkele keer mag dat) is deze journalist een belligerente bullebak die geen middel schuwt om zijn zin te krijgen.’
Een nette krant laat zich natuurlijk niet zomaar gebruiken voor dat soort streken, het publiceren van een privégesprek, nota bene, maar ja, als wij columnist Marcel van Roosmalen mogen geloven (en een enkele keer mag dat) is deze journalist een belligerente bullebak die geen middel schuwt om zijn zin te krijgen. “Hij zweet ambitie en jaagt bronnen en prooi net zo lang zijn eigen tunnelvisie in tot ze vastzitten en geen kant meer op kunnen. Alles voor het verhaal. Je wilt niet weten wat hij zelf verstuurt bij het ontwaren van een hobbel op een door hem uitgestippeld pad,” schreef hij zondag in, opmerkelijk genoeg, NRC. In die kenschets zit ongetwijfeld een royale huisvredekorting verwerkt, een procent of dertig, schat ik, dus tel die er maar bij op voor een realistisch portret van deze VVD-medewerker turned muckraker. Die kreeg deze kompromat vast wel in de kolommen. En ja hoor, daar stond het, zonder enige context van wie de bron was en waarom er gelekt werd.
En daar lag de verkenner, op de rails, in drie stukken. De mannen van Poedersoep juichten. Fistpumps en highfives werden uitgewisseld. Yesssss! Het was gelukt. Helemaal volgens het House Of Cards-model hadden zij iemand geneutraliseerd.
- For Westeros! riepen ze.
- For Westeros!
De dode verkenner werd weggesleept, het bloed werd opgedweild, de weduwe kreeg bloemen en met de instructie ‘missie onveranderd, recht zo die gaat’ werd de formatie voortgezet. De dode was immers maar een bode, een gezant zonder werkelijke invloed? Een vervangbare hoveling, ingehuurd om te doen wat de winnaars van de verkiezingen willen? Iets waar dit incident geen enkele verandering in had gebracht?
Tja, daar hadden de mannen van Comité Poedersoep zich een beetje op verkeken. Door een onbetekenende figurant onder vuur te nemen hadden zij hun positie onthuld. Nu wist iedereen wie ze waren, waar ze zaten en hoe ze te werk gingen. Dat was jammer. Hun mannetje bij NRC kwam nu natuurlijk onder verscherpt toezicht te staan, dus die connectie waren ze ook kwijt. Jammer. Wáren zij eigenlijk nog wel main characters? Of nee, horror, het zal toch niet..? Unplayable?
Toch íets ingewikkelder dan poedersoep, dat Haagse gedoe.
