Er staat een gouden lentezon op de gevel van de kathedraal van Genua, Stella speelt cello in de andere vleugel van ons palazzo en de Verenigde Staten zijn na bemiddeling van Pakistan een wapenstilstand overeengekomen met Iran. April is nog jong, maar de toeristen op Piazza San Lorenzo hebben al korte broeken aan en het heeft er de schijn van dat alles toch nog goed komt. Wie weet wordt de kerosine goedkoper en kunnen we deze zomer alweer massaal met budgetvluchten naar het strand.
De enige smet op mijn vreugde is dat er nooit iets goedkoper wordt en dat Iran er vooralsnog niet in is geslaagd om een regime change te bewerkstelligen in de Verenigde Staten. Toen ik vanmiddag na de lunch met Stella koffie dronk op het terras van Bar del Duomo, werden we belegerd door een groep Amerikaanse toeristen, die zich kennelijk niet wensten te schamen voor hun Amerikaanse accent. Ik had de grootste moeite om de neiging te onderdrukken om hen te ondervragen, om van hen te eisen dat zij afstand zouden nemen van het misdadige regime dat hun land in zijn greep heeft en om hen, indien zij dat weigerden, als terroristen aan te geven bij de autoriteiten.
Ik moet bekennen dat ik tijdens de oorlog stiekem voor Iran was. Zoiets zou ik natuurlijk nooit hardop zeggen of opschrijven, want ik weet ook wel dat het Iraanse theocratische absolutisme nauwelijks onderdoet voor dat in de Verenigde Staten en Israël, maar een land dat vecht voor zijn voortbestaan en lijfsbehoud tegen een redeloze, wrede agressor, die er niet eens in slaagt om uit te leggen waarom hij een cascade van oorlogsmisdaden laat neerregenen op een vreedzaam dictatuurtje, wekt nu eenmaal onwillekeurig mijn sympathie op. Ik ben dan ook blij dat Iran de oorlog heeft gewonnen, ook al is het belangrijkste doel, de omverwerping van de Amerikaanse regering, nog niet gehaald.
Ik ben blij dat Iran de oorlog heeft gewonnen, ook al is het belangrijkste doel, de omverwerping van de Amerikaanse regering, nog niet gehaald.
Nadat Trump wekenlang onvoorwaardelijke overgave van Iran had geëist en nadat hij gisteren nog het apocalyptische dreigement hanteerde van totale vernietiging van de gehele Perzische beschaving, ziet hij zich nu gedwongen om een wapenstilstand te accepteren op grond van een Iraans tienpuntenplan dat voor de Amerikanen majeure concessies bevat. In de parallelle werkelijkheid waarin Trump een stabiel genie mag heten zal de Amerikaanse nederlaag worden voorzien van de gouden glans van een historische triomf – een triomf zonder weerga, de grootste triomf in de geschiedenis van de mensheid –, maar dit alles zal niet kunnen voorkomen dat de Verenigde Staten volgende week door koning Willem-Alexander der Nederlanden uit de NAVO zullen worden geknikkerd, hoe beteuterd Rutte er ook naast zal staan te kijken.
De trotse vlag van de Genuese Republiek wappert loom in de lentebries op Torre Grimaldina, de middeleeuwse toren van Palazzo Ducale, die in het glorieuze verleden van de stad dienst deed als gevangenis. Amerikaanse toeristen beklimmen de oude trappen vrijwillig, in de veronderstelling dat het een toeristische attractie betreft. Ik hoop dat Trumps dementie tegen de tijd dat hij gevangen wordt gezet niet zover is gevorderd dat hij niet meer weet waar hij is.
Het is lente, maar morgen is er weer een dag waarop een narcistisch kind met grootheidswaan en machtig speelgoed kan bedenken dat de winter lucratiever voor hem is. De toeristen lopen in korte broeken, alsof zij het volste recht zouden hebben om te genieten van hun vakantie, maar de Genuezen vertrouwen het niet. Met jassen en bodywarmers geven zij blijk van hun achterdocht jegens de zon.
