De redactie verwelkomt ingezonden brieven van maximaal 150 woorden, en behoudt zich het recht voor deze te redigeren. Vermeld altijd uw adres, ook wanneer u e-mailt.
Superschool (2)
Jammer dat de superschool van Fleur Jurgens voorlopig in Nederland een utopie zal blijven (HP/De Tijd, 9 januari). Er zit dus niks anders op dan om nog maar even in Mexico te blijven. Onze kleuterzoon zit hier op een school die veel wegheeft van Jurgens’ droominstituut. Het is een privéschool, waarvan er hier tientallen zijn. Deze wordt bezocht door kinderen van hardwerkende middenklasse-ouders, een snel groeiende groep in Mexico, die graag meer geld uitgeeft aan perfect onderwijs.
Scholen zijn in Mexico te betreden vanaf tweejarige leeftijd. Daarna is el niño tot zijn achttiende onder de pannen. Op een en hetzelfde instituut. Kinderen treffen elkaar op peuterleeftijd en groeien samen door tot aan de poorten van de universiteit. De klassen rouleren, zodat iedereen binnen dezelfde generatie elkaar leert kennen. Ook de ouders.
De lessen worden in het Engels gegeven, en tot het vaste pakket behoren naast lezen, schrijven en rekenen ook gym, dans, muziek, computer, science en art. In de laatste nieuwsbrief stond aangekondigd dat het extra programma uitgebreid wordt met piano-, cello- en vioollessen alsmede yoga en Chinees.
Uiteraard bekeken wij met onze hoogopgeleide (en achterhaalde) Nederland Kennisland-air de Mexicaanse opties met argusogen: “Tja, in zo’n ontwikkelingsland naar school, kan hij die achterstand ooit nog inhalen?” Ha! Hij lacht ons straks vanaf zijn yogamat in het Chinees vierkant uit, zichzelf ondertussen begeleidend op de piano.
Eugenie van Stratum, Mexico City
Kuitenbrouwer
Met veel genoegen lees ik de columns van Kuitenbrouwer in HP/De Tijd. Van de laatste begrijp ik echter niet veel(13 februari). Is het bedoeld als pastiche op het ‘terrorisme’ van Piet Grijs? Piet Grijs was wel degelijk onder behandeling van een psychiater, een beroemde nog wel (Van Dantzig). Daar heeft Piet Grijs zeer leuke columns over geschreven. Zie Wikipedia. Na een hele serie columns werd Piet Grijs door de rechter verboden de naam ‘Van Dantzig’ te gebruiken. Die verving hij toen door ‘Van Poolse Havenstad’ en schreef er toen nog tijden over door. Dat vond ik erg geestig.
M. Wolfgram, Den Haag
Gehandicapten
Beatrijs Ritsema suggereert een onverkwikkelijk juridisch steekspel en het verleiden van de verstandelijk gehandicapten door ouders en zo nodig hulpverleners als het gaat om een kinder-wens (HP/De Tijd, 13 februari). Ze had zich toch meer moeten verdiepen in de materie om recht te doen aan de mens met een verstandelijke handicap en zijn familie, en ook de gevolgen moeten belichten voor eventueel nieuw leven. Uit mijn eigen maar ook beroepsmatige ervaring durf ik te stellen dat in de meeste gevallen zorgvuldige afwegingen worden gemaakt. Blijft het recht om fouten te maken. Ook door verstandelijk gehandicapten, maar niet ten koste van alles. In zekere zin gaat hier een vergelijking op met de privacy. Dit grote goed kan ook zover doorschieten dat er ernstige calamiteiten kunnen ontstaan. Ik denk dat we zeker nieuw leven daar tegen moeten kunnen beschermen. Ook dat is een recht!
Peeter C. Ch. Hakstege, Epe
Heelmeesters
Een reactie op het artikel over het rapport Vertrouwen in de school van de WRR (HP/De Tijd, 6 februari). Iedere jongere is het resultaat van het nest waar hij vandaan komt. Als hij daar geen aandacht, liefde en opvoeding krijgt, kan het goed misgaan, en soms is het nodig dat er vanuit de maatschappij hulp wordt verleend. Maar de meeste ouders moeten de verantwoordelijkheid voor hun kinderen niet afschuiven op, bijvoorbeeld, de school. Scholen kunnen en willen wel meewerken aan de opvoeding, maar dan wel tijdens de les en niet bij het gezin thuis, waar het toch echt een taak is van de ouders/opvoeders om hun kinderen op het rechte pad te houden, hoeveel energie en geduld dat ook moge kosten, onze jeugd is het tenslotte beslist waard!
Willem Vizee, Tiel
