Noem het een onbedoeld automatisme of omgekeerd snobisme, maar feit is dat Chardonnay weer terug is als mijn favoriete witte wijn. En ik zie dat hetzelfde is gebeurd bij meer wijnschrijvers. Begin jaren negentig zouden we daar niet voor uit zijn gekomen. Dat was immers de ABC-tijd (Alles Behalve Chardonnay). Een reactie op de sloten goedkope en karakterloze Chardonnays die vooral vanuit de Nieuwe Wereld onze supermarkten bereikten. Elk land maakte ineens Chardonnay – en erger nog, ze leken allemaal op elkaar. Ze waren een karikatuur van witte Bourgognes, maar dan meer gekunsteld, zonder de fraîcheur van de Côte de Beaune en gedomineerd door roomboterbabbelaars en het vanille van teveel houtsnippers die het beetje overrijpe, tropische fruit hadden ondergesneeuwd. Aangezien ze allemaal hetzelfde waren, en dus volledig uitwisselbaar, waar ze ook vandaan kwamen, begon het te irriteren. Als in restaurants werd gevraagd welke wijn ze mochten inschenken, begon men te zeggen: ‘Alles behalve Chardonnay’.
Het probleem van Chardonnay was zijn eigen populariteit. Chardonnay is namelijk makkelijk te verbouwen, makkelijk om te zetten in wijn, makkelijk om uit te spreken en makkelijk te verkopen. En er is weliswaar nog steeds veel matige kwaliteit Chardonnay op de schappen, maar daar staat tegenover dat het in tegenstelling tot de meeste alternatieve druivenrassen zelden ondrinkbaar is. Als je ooit een dunne, halfzoete Riesling hebt geproefd of een geoxideerde, asperges-achtige Sauvignon Blanc, dan weet je wat ik bedoel. Eén ding dat je Chardonnay serieus ten laste kunt leggen – of tenminste degenen die Chardonnay hebben aangeplant – is dat de aanplant ten koste van inheemse rassen is gegaan en zo voor een vermindering van de diversiteit van de wijnwereld gezorgd. Van de andere kant heeft het wijnliefhebbers wel weer op het spoor gezet van inheemse rassen als Fiano, Grillo, Fernão Pires, Arinto, Malvasia en Cataratto die stuk voor stuk profijt hebben gehad gemengd te worden met Chardonnay.
Het probleem van Chardonnay was zijn eigen populariteit. Chardonnay is namelijk makkelijk te verbouwen, makkelijk om te zetten in wijn, makkelijk om uit te spreken en makkelijk te verkopen.
Aan de top is Chardonnay echter onverslaanbaar. En dat verklaart ook mijn hernieuwde interesse. Ik doel daarmee niet alleen op witte Bourgognes, al zijn de beste Chablis, de beste Saint-Aubins, Meursaults, Puligny’s, Chassagnes en Batards absoluut briljant, met soms tot wel meer dan tien jaar bewaarpotentieel. Maar ook is de kwaliteit van de beste Chardonnays uit Nieuw-Zeeland (vooral Noord-Eiland), Australië (Tasmanië, Adelaide Hills, Mornington Peninsula en Yarra) en tegenwoordig ook Duitsland omhooggeschoten. Zozeer zelfs dat ze niet meer onderdoen voor de top uit de Bourgogne. Denk aan Huber uit Baden, Kühling-Gillot uit Rheinhessen of een Schweigen of Mineral Chardonnay van Weingut Friedrich Becker uit de Pfalz. Echt, dit zijn de Meursaults van Duitsland.
Friedrich Becker, Schweigen Chardonnay, Pfalz, Duitsland
Voor €27,50 (per fles in een doos van 6fl) verkrijgbaar bij winterbergwijnen.nl
Proefnotitie: Strogeel en met vette traansporen. Rijp bouquet van geel en wit pitfruit, lindethee en verleidelijke vuursteen-impressies. De charme van deze Schweigen schuilt echter zeker ook in de mond met zijn aangename smaakvulling met veel sappigheid en fruitmaterie, limoenfris onderbouwd. En wederom minerale vuursteentoets in de lange finale.
