Wat doe ik met die oude bekenden?

Misschien laat ik me te gemakkelijk afleiden. Besluit ik eindelijk de namenlijst van mijn telefoon eens op te schonen, verdwaal ik prompt tussen herinneringen en associaties.

Net als een klassiek adresboekje vertelt zo’n lijst verhalen van vroeger. Er doemen allerlei oude bekenden, familieleden en andere relaties op, eens passanten in je leven, maar inmiddels uit je actualiteit verdwenen. Van de een hoorde je minder en minder tot het helemaal stil werd, een ander veranderde van baan en daarmee van relevantie, een derde werd onbereikbaar wegens vertrek naar het hiernamaals, waar niemand de telefoon opneemt.

Er staan bijvoorbeeld drie oud-hoofdredacteuren op de lijst: getuigen van de woelige recente geschiedenis van HP/De Tijd. Een klusjesman die een karweitje verprutste en toch in de telefoon bleef staan. Diverse ex-collega’s – hopelijk goed terechtgekomen. Een favoriet winkeltje dat de dupe werd van de crisis en failliet ging.

En ook een verpleeghuis waar ik een paar jaar geleden wekelijks kwam om een naaste te bezoeken en verdrietig te worden. Twee cafés waar zich heel wat avonden vulden met gesprekken die ik me later maar half herinnerde. Een mooie oude dame die tijdens een reportage eens op mijn pad kwam en met wie ik af en toe bleef bellen totdat ik haar en zij zichzelf niet meer begreep.

De last van het opruimen
‘Wissen?’, vraagt het menu van de telefoon bij elke naam. Ik hoef maar op ‘OK’ te drukken. Weifelend kijk ik naar het toestel. Het is nog een hele beslissing om met een druk op een toets te bevestigen dat iemand tot mijn verleden tijd is gaan behoren.

Het is de last van het opruimen die ik ook ervoer toen we onlangs schoon schip maakten op de zolder. Je kunt niet aan het verzamelen blijven; als alles belangrijk is, is niets écht belangrijk. Maar hoe besluit je wat er weg kan? Een vaak gehanteerde vuistregel luidt: heb je een voorwerp jaren niet meer gebruikt, dan kun je er gerust vanaf. Die regel gaat in veel gevallen op, maar niet als zo’n voorwerp nog weemoed of andere sentimenten oproept.

Ineens ben ik eruit, althans uit de telefoonlijstdilemma’s. Als ik die oude telefoonnummers wis, wis ik alleen cijfers; de herinneringen en anekdotes zijn wel opgeslagen in de cloud in mijn hoofd.

Elk weggetoetst nummer levert een kort riedeltje op. Het klinkt OK.

———
Volg HP/De Tijd ook op Twitter en Facebook of schrijf u in voor onze nieuwsbrief!

Meer leuke content? Like ons op Facebook