Met Logboek van een onbarmhartig jaar staat Connie Palmen na lange tijd weer in de boeken toptien. Ternauwernood, dat wel, want het Nederlandse lezerspubliek loopt er nauwelijks warm voor. Dat is opmerkelijk, want Palmen beschrijft in geur en kleur het (lichamelijke) gemis van haar overleden echtgenoot, politicus Hans van Mierlo.
Logboek is geen roman, maar een verslag over de manier waarop de schrijfster het overlijden van haar man verwerkt. Het onderwerp is geen unicum voor Palmen, in 1995 verscheen haar bestseller I.M. over haar liefdesrelatie met de kort daarvoor overleden meesterinterviewer Ischa Meijer. Dat boek werd commercieel een groot succes en bedolven onder literatuurprijzen. Dat succes lijkt niet weggelegd voor Logboek. Het boek bungelt al weken onderaan de boekenranglijst.
Ook Adriaan van Dis’ ode aan Parijs blijkt geen bestseller te zijn. Stadsliefde is deze week voor de tweede week op rij hekkensluiter in de categorie non-fictie.
De vliegenvanger van de mysterieuze Ravelli leek kort na publicatie op weg naar een bestsellerstatus. Tegen alle verwachtingen in verdween het boek met stille trom al na enkele weken uit de toptien. Net zo onverwacht maakt Ravelli deze week haar terugkeer. De roman die gebaseerd is op de dagboeken van een oude monnik en korte metten maakt met de Rooms-Katholieke kerk, komt terug op de zesde plek.
De topdrie kent bij de fictie dezelfde namen als vorige week. De thriller Koorts van Saskia Noort doet het iets beter dan Bonita Avenue van Peter Buwalda en De Nederlandse maagd van Marente de Moor. In de nonfictie voert Ouwehoeren van de zusjes Fokkens wederom de lijst aan, net voor Steve Jobs, een biografie van Walter Isaacson en Dit wordt jouw jaar van Ben Tiggelaar.
alsof de mensheid gedient is met nog meer onsmakelijkheden van 2 onsmakelijke mensen met dito lichamen die liggen te rollebollen, tekst uit IM “het verlangen was zo groot dat ze beiden in hun broek gepoept hebben” wauw dat is nog eens literair bezig zijn, wil niet weten wat ze deed met de quasi intellectuele d66 heb 2 x met hem gesproken, hij stonk naar drank en zweetlucht, praten met la palmen was alsof een asbak in je gezicht werd geleegd, verschoon ons van dit libidodempend geleuter !!!
Het extreme exhibitionisme van mevrouw Palmen begint behoorlijk op de zenuwen te werken.
Haar zieleroerselen interesseren en boeien met niet meer.
Laat maar ziten eigenlijk.
Onlangs prachtige column over deze dame gelezen, geschreven door Henk Spaan,
Iets over een “beroepsweduwe”. Was een prachtig stukje vernietiging van een vreselijke vrouw