Vonne van der Meer

Vonne van der Meer (Eindhoven, 1952) is schrijfster. Onlangs vierde ze haar 25-jarig jubileum. Eerder dit jaar verscheen van haar De vrouw met de sleutel.

Wat is uw huidige gemoedstoestand?

Dankbaar. Met een hoofd dat gonst van de napret, want ik heb net mijn 25-jarig schrijverschap gevierd.

Wie zijn uw helden?

De mensen die ik gekend heb die op zeker moment hoorden dat ze niet lang meer te leven hadden, en die toch elke ochtend opstonden en voor de tijd die hun restte er het beste van maakten.

Aan wie ergert u zich?

Aan mensen die zich overal aan ergeren en dat ook voortdurend ventileren. En verder erger ik me aan de directie van de Buma/Stemra met haar buitensporig hoge salarissen – een non-profitorganisatie nota bene. Terwijl de meeste muzikanten moeten sappelen.

Lijkt u op uw vader?

Ik denk altijd dat ik de tact van mijn moeder heb, totdat ik ineens iets heel bots zeg. Mijn vader was een Rotterdammer die echt Rotterdams bot uit de hoek kon komen. Hijzelf noemde dat eerlijkheid. Iets van die botheid heb ik ook.

Wat zijn uw dagdromen?

Mijn dagdromen gaan altijd over de personages in mijn boeken. Dagdromen is mijn dagelijks werk.

Wat is uw grootste angst?

Ik heb een Iraakse vrouw gekend met wie ik op een dag kwam te spreken over Saddam Hussein. Ze zei: ‘Over hem wil ik het niet hebben. Mijn echtgenoot is vanwege één opmerking over deze man gemarteld, en dan zou ik hier met jou keuvelen over Saddam Hussein?’ Diezelfde schroom voel ik om bij deze vraag uit te spreken wat andere mensen daadwerkelijk is overkomen.

Bidt u weleens?

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet bid. Omdat het me sterkt en ik denk dat het de mensen voor wie ik bid goed doet.


Heeft u weleens een mystieke ervaring gehad?

Ja. Blaise Pascal schreef de zijne op een briefje dat hij oprolde en in de zoom van zijn jas naaide. Die tekst werd pas na zijn dood gevonden. Dat vind ik de enige juiste omgang met mystieke ervaringen.

Bent u aantrekkelijk?

Ik heb een fikse afwijking aan mijn wervelkolom, waardoor ik er vanuit een bepaalde hoek uitzie als de gebochelde van de Notre-Dame. Maar als ouders van vriendinnetjes daar vroeger meewarig naar informeerden, zei ik altijd: ‘Ik zie het niet, want het zit van achteren. En zo denk ik er nog steeds over. Ik kijk graag in de spiegel.

Wat is uw definitie van geluk?

Aandacht en overgave. Opgaan in wat ik zie, hoor en maak.

Bent u monogaam?

Ja. Ik beschouw het als een wonder dat ik tegen iemand ben opgelopen bij wie ik me heel goed voel. Ik zou het hebberig, om niet te zeggen verwend, vinden om dan nog iemand anders te willen.

Gelooft u in God?

Als ik heel streng was, zou ik nu vragen: wat versta je onder God en geloven? Maar ik houd het simpel en zeg ja.

Wanneer hebt u voor het laatst gehuild?

Bij het zien van de film Des hommes et des dieux, toen de abt in beeld kwam. Hij leek als twee druppels water op mijn gestorven broer. De abt was zeer gelovig, mijn broer helemaal niet. Toen ik de abt zag bidden om de zekerheid dat hij vermoord ging worden het hoofd te bieden, zag ik mijn broer. Die wist indertijd ook dat hij ging sterven, aan kanker, maar kon niet bidden.

Als u iets aan uzelf kon veranderen, wat zou dat dan zijn?

Ik zou een groter hart willen hebben.


Van wie heeft u het meest geleerd?

Van de acteurs met wie ik als regisseur te maken heb gehad. Van hun vitaliteit. Ongeacht de reacties van pers en publiek moeten ze toch dat podium weer op.

Wat is uw grootste ondeugd?

Voor veel mensen is dit de gelegenheid om hun ondeugden als deugden te presenteren. Alleen als je pyromaan bent of lustmoordenaar, kun je deze vraag zonder koketterie beantwoorden.

Hoe ontspant u zich?

Ik kijk bijvoorbeeld graag naar programma’s als Help, mijn man is klusser! Waarom? Ik denk dat het leedvermaak is.

Wie is uw grootste liefde?

Mijn godzijdank niet-klussende man en de kinderen die ik met hem heb gekregen.

Welke eigenschap waardeert u in een vrouw?

Enthousiasme. En het vermogen dat te kunnen uiten.

Welke eigenschap waardeert u in een man?

Dezelfde.

Waaraan bent u het meest gehecht?

Aan de boom in de tuin. Eens in de zoveel tijd hebben we het erover of hij niet weg moet, want hij is veel te groot. Maar ik vind dat geritsel en geruis zo prettig.

Wat beschouwt u als uw grootste mislukking?

De regie die ik 1986 heb gedaan van een stuk van Harold Pinter. Ik heb er echt een potje van gemaakt. Zo erg zelfs dat me na de eerste try-out is gevraagd of ik tot de première niet meer in het repetitielokaal wilde komen.

Wat is de beste plek om te wonen?

Als ik hier ’s ochtends naar het zwembad fiets, roept er altijd wel iemand: ‘Hé, Vonne!’ Dat je dat hebt. Parijs is een mooie stad, maar ik verpieterde er van eenzaamheid.

Hoe is ongeluk te vermijden?


Niet, en dat moet je ook niet willen.

Wat is uw devies?

Leef van binnenuit.

Ernest Marx