Oranjes Stervensuur
Men zegt dat ik niet hóef te kijken
vanavond,
maar zij snappen niet dat er geen weg terug meer is.
Ik zal onze jongens begeleiden
ook in hun stervensuur,
hun laatste seconden.
Vanavond wil ik met hen huilen,
janken en tieren
om hun afscheid,
om de leegte die al met zijn
harige armen naar mij reikt.
Iedere seconde wil ik ondergaan,
wil ik me laten ranselen door de spanning,
me laten geselen,
slopen.
Iedere seconde van het grote onrecht
dat ons wordt aangedaan,
wil ik proeven.
En ja, iedere seconde van het wonder,
godlof, wil ik in mij gestopt voelen.
Mijn zoon van zes neemt in de tuin
een vrije trap, wijdbeens en armen in de zij:
‘Ronaldo’, moet ik weten.
Zijn schot gaat hoog over.
Straks gaan we aardbeien plukken,
peddelen we per kano door de middag
en catapulteer ik mezelf heimelijk terug naar het jaar 1988
toen Kieft,
nog Wim heette.
J. F. M. van Deyssel
________________________Volg HP/De Tijd op Twitter!
