Oranjes Stervensuur

Oranjes Stervensuur

Men zegt dat ik niet hóef te kijken

vanavond,

maar zij snappen niet dat er geen weg terug meer is.

Ik zal onze jongens begeleiden

ook in hun stervensuur,

hun laatste seconden.

Vanavond wil ik met hen huilen,

janken en tieren

om hun afscheid,

om de leegte die al met zijn

harige armen naar mij reikt.

Iedere seconde wil ik ondergaan,

wil ik me laten ranselen door de spanning,

me laten geselen,

slopen.

Iedere seconde van het grote onrecht

dat ons wordt aangedaan,

wil ik proeven.

En ja, iedere seconde van het wonder,

godlof, wil ik in mij gestopt voelen.

Mijn zoon van zes neemt in de tuin

een vrije trap, wijdbeens en armen in de zij:

‘Ronaldo’, moet ik weten.

Zijn schot gaat hoog over.

Straks gaan we aardbeien plukken,

peddelen we per kano door de middag

en catapulteer ik mezelf heimelijk terug naar het jaar 1988

toen Kieft,

nog Wim heette.

 

J. F. M. van Deyssel

________________________

Volg HP/De Tijd op Twitter!