Hoe de psychiatrie in de ban van de pillen raakte

Was 35 jaar geleden praten nog het devies in de psychiatrie, in de loop van het decennium werd de slikcultuur er heer en meester. Een hausse die tot op de dag van vandaag voortduurt, tot schade van velen.

In 1982 maakte ik als achttienjarige jongen mijn opwachting in Amsterdam. Vanuit de provincie waar ik vandaan kwam, was het een grote stap. De krakersrellen domineerden het landelijke nieuws, ontruimingen met fors geweld volgden elkaar snel op. De punkers waren prominent aanwezig in het straatbeeld met hun afschrikwekkende hanenkammen en zwarte outfits.

Ik vond een kamertje in het toenmalige Friese studentenhuis in de Tweede Helmersstraat, vlak bij het Leidseplein. De avond dat ik daar voor het eerst ging kijken, belandde ik midden in de rellen rond de ontruiming van het kraakpand de Lucky Luyk. Op een maandagavond in oktober stond ik te kijken naar wat zich afspeelde in de Van Baerlestraat, toen er een zware politiecharge werd ingezet. Ik vluchtte met andere kijkers de Paulus Potterstraat in, voor het Stedelijk Museum langs. Toen ik, provinciaal in paniek, ergens rechtsaf sloeg richting het Museumplein, stond er ineens een man in burger voor me, die vol uithaalde met een gummiknuppel. Hij trof me boven het rechteroog. Ik ging gelukkig niet knock-out en wist te ontkomen. De Friese vriend met wie ik naar de kamer was gaan kijken, werd opgepakt en bracht een nacht door in de gevangenis in Nieuwersluis.

 

 

Bram Bakker