Politiek  

Waarom #StopXenofoobTelegraaf zijn doel voorbij schiet

176 seconden leestijd

Wilt u meer of minder PVV’ers? Minder? Dan kunt u dat regelen – meer trouwens ook. Tenminste, als het aan Anousha Nzume, Rutger Bregman en tal van andere gutmenschen ligt.

Een grap? Allerminst. Nzume, Bregman en de andere ‘progressieve publicisten’ steunen de boycotactie die Arzu Aslan zaterdag ontketende tegen De Telegraaf. ‘Kansloze asielplaag ongehinderd verder’, kopte de krant afgelopen zaterdag. En dat ging veel twitteraars onder wie Peter R. de Vries, Bas Heijne, Bregman, verscheidene Telegraaf-redacteuren en lerares Aslan te ver. Onder de hashtag #StopXenofoobTelegraaf startte Aslan een advertentieboycot. Adverteerders als Van Lanschot, Wehkamp, Mazda en Kras kregen tweets met de oproep de krant de rug toe te keren. De burgerpetitie om de boycot kracht bij te zetten is inmiddels door ruim 5000 mensen ondertekend.

Veel kans van slagen maakt zo’n actie niet. Recente pogingen van weblog GeenStijl om De Bijenkorf, Hema en Albert Heijn te boycotten omdat deze winkels Zwarte Piet in de ban zouden hebben gedaan en de oproep van het CDA in Groningen om Shell en ExxonMobile te boycotten vanwege de aardbevingschade haalden bijvoorbeeld bitter weinig uit. De enige boycot die de afgelopen decennia echt hout sneed was die tegen Shell vanwege de plannen voor het afzinken van de Brent Spar. Omdat vooral in Duitsland consumenten Shell-benzinestations massaal links lieten liggen, zag de oliemaatschappij af van de plannen.

Maar onder druk van de sociale media kan dat snel veranderen. Asielzoekers vormen een belangrijk zo niet het belangrijkste thema bij de komende verkiezingen. En de kans dat De Telegraaf en andere populistische digitale media zoals GeenStijl, The Post Online, De Dagelijkse Standaard en Joop hun toon matigen, lijkt klein.

In de Verenigde Staten werd Breitbart eind vorig jaar al slachtoffer van een boycot. Supermarkt Target en cornflakefabrikant Kellogg’s besloten geen advertenties meer te plaatsen op de razend populaire rechtse website. Ze konden zich niet langer vinden in de inhoud. Ook BMW en Deutsche Telekom trokken advertenties terug.

Breitbart reageerde furieus en riep zijn naar eigen zeggen 45 miljoen lezers op nooit meer Kellogg’s-cornflakes te eten. Meer dan 400.000 sympathisanten gaven met de hashtag #DumpKelloggs aan die oproep gehoor.

Dat een Wehkamp, KLM of Kellogg’s een krant als De Telegraaf de rug toekeert is evenmin een utopie. Met onder meer Cornflakes, All Bran en Pringles is Kellogg’s ook volop in de schappen van Nederlandse supermarktketens present. Wanneer De Telegraaf vervolgens voluit in de tegenaanval zou gaan, zou dit gezien de activistische traditie van de krant niemand verbazen.

Als het boycotvirus eenmaal rondwaart, is alles mogelijk. GeenStijl-fans die de KLM bashen, Joop-lezers vliegen in vervolg niet langer met easyJet, Telegraaf-lezers mijden de Albert Heijn en NRC-abonnees de Aldi en de Lidl.

Kortom, wie een hekel heeft aan PVV’ers – Telegraaf-lezers stemmen overwegend PVV –, in het vliegtuig niet naast een gutmensch (PvdA, GroenLinks, PvdD) wil zitten of gewoon wil weten wat zijn baas stemt, weet in vervolg waar hij wel en vooral niet moet zijn. Het grote politieke profileerspel kan beginnen.

Misschien is #StopStopXenofoobTelegraaf toch een beter idee.


Jan Smit

Jan Smit (1962) is journalist en auteur. Bij Uitgeverij Balans verschenen in 2014 van zijn hand De Opdracht, de biografie van Herman Wijffels, en Het derivatendrama, een reconstructie van de Vestia-affaire. Hij werkte tot en met 2009 als redacteur economie bij HP/De Tijd en was freelancer voor onder meer Het Financieele Dagblad en Vrij Nederland.

Lees ook
Meer artikelen