Lieve, sexy Faab, wat had ik graag in je oor gefluisterd

Foto: ANP

Lieve Fabian, o, wat had ik graag in je oor gezeten toen je gisteravond bij Karl Vannieuwkerke, de Vlaamse evenknie van Mart Smeets, aan tafel zat. Wat had ik je graag zoete woordjes toegefluisterd, of op z’n minst de zinnen van de tafelgasten zo zwoel mogelijk vertaald.

Je machtige dijen en heerlijke billen waren niet eens te zien, en toch zag je eruit om op te vreten, met dat natte warrige haar van je en die lichtjes in je ogen. En wat luister je heerlijk! Meestal zien we je niet luisteren, omdat je in interviews altijd zelf aan het woord bent. Nu hadden we eindelijk eens de mogelijkheid je te bestuderen terwijl je stil was. Je keek er zo dromerig bij. De tolk in je oor moet dus wel een vrouw geweest zijn – op wie ik natuurlijk stikjaloers ben.

Het is maar goed dat Karl je niet in het Duits interviewde, met dat vreselijk sexy accent van je. Ik heb sowieso een zwak voor Zwitsers. Dat komt misschien omdat ik er zelf gewoond heb. Als ik jou in die taal hoor praten – dan kunnen ze me echt opdweilen.

Oké, ik moet misschien niet zo seksistisch zijn, want het gaat tenslotte niet om je dijen, maar om de sport. En och, dat doe je zo goed. Je zit schitterend op je tijdritfiets. Zo stil. Alleen je kontje kwispelt en je machtige benen draaien. Een lust voor het oog. En zoals je erover praat. Tijdrijden is de gruwelijkste vorm van marteling sinds het vierendelen in de Middeleeuwen, maar jij spreekt er slechts in poëtische zinnen over. Hoe je in je eigen tunnel zit, hoe je de wereld om je heen vergeet en hoe alleen jij, je fiets en de weg tellen.

Weet je dat ik je fiets heb aangeraakt? Die ene, waarop je in Mendrisio wereldkampioen werd. Ik werkte bij Holland Sport en het was me weer niet gelukt jou zelf naar de studio te halen. Je fiets kwam wel. Eerbiedig streelde ik de glanzend rode lak en aaide ik even over je zadel. En daarna… Ik weet dat het heiligschennis is, maar ik ben gezwicht. Ik heb er ook even op gezeten. Je benen zijn bijna even lang als die van mij. Ja, ik heb lange benen. Zadelhoogte 77 centimeter, dan weet jij genoeg. Je romp is een stuk langer, ik moest me helemaal uitstrekken om te kunnen liggen op jouw stuur.

Hoe vaak ik bij Holland Sport niet met jouw persvoorlichters heb gebeld om te vragen of we eens een filmpje mochten komen maken. Maar nee, dat was ons niet gegeven. Tenminste, niet toen ik er werkte. Want zo gaan die dingen: ik was nog maar net fulltime wielrenner geworden, of Wilfried de Jong reisde naar je af om je uitgebreid te spreken voor zijn documentaire over Parijs-Roubaix. Pesterig stuurde hij me een fotootje van jou op de massagetafel. Je benen waren bloot. En hij zat ernaast.

Je begrijpt inmiddels dat het onvermijdelijk is, Alles wat zich tot vandaag heeft afgespeeld, was slechts voorspel. Onze levens gaan elkaar kruisen, vroeger of later. Dus laat ik er niet omheen draaien: heb je ooit iemand nodig die in je oor fluistert, in welke taal dan ook, dan weet je me te vinden.

Uf widerluege, Marijn

————————

Volg HP/De Tijd ook op Twitter!


  • Ruud

    Droom maar lekker verder hoor Marijn :-)

  • Bianca

    Beste Marijn,
    Ik heb met heel veel plezier je mooie stukje over een mooi stuk gelezen! Knap gedaan. Ik gun het je van harte en hoop het voor de nabije toekomst :)
    Ik schreef vorige week zelf een stukje over deze geweldige mens… Geef het je graag mee.
    Lieve groet,
    Bianca

    Lofzang voor Fabian

    De zon werkt nog niet voltijds, de zomer komt traag op gang. Nog geen sprake van extreme hitte en toch heb ik het warm.
    Een warme gloed, een blij gevoel en zelfs even slikken, als ik hem daar zie staan.
    Een man, groot en groots, in zijn prestaties, in zijn sport, maar ook in zijn warme mens zijn. Hij is mens en machine, held en hunkeraar.
    Op de fiets is er kracht, verbetenheid, vastberadenheid,en een oneindig doorzettingsvermogen. Naast de fiets is dat er ook, maar is er tevens plaats voor een lach, een gesprek, een gevoel.
    Fabian is een sportend mens en een menselijke sporter. Dat totaalpakket, die ‘twee-in-één’-heid, spreekt mij geweldig aan.
    Als ik hem daar op het podium zie staan,dan smelt ik voor de blik in zijn ogen en de oprechte glimlach om zijn mond. Dat is zo mooi, intens en écht.

    Dan ga ik in gedachten terug naar 1 April 2012. Een dag die niet alleen hem zwaar geraakt heeft, letterlijk en figuurlijk gekraakt. Maar die ook bij mij, en vele anderen, een diepe indruk heeft nagelaten. Ik zag zijn pijn en voelde ze ook. Eventjes heel stil, ingehouden adem, hand voor de mond, verstard, dit was het einde van een mooie wedstrijd…. Gelukkig was Boonen er ook nog…

    We leefden allemaal mee met hem, dichtbij of veraf was iedereen bezorgd, en kwamen er vele steunbetuigingen. En dan denk ik: ‘Je oogst wat je zaait! Je krijgt wat je verdient!’, en dat is in het geval van Cancellara: Heel veel warmte, sympathie en steun.
    Cancellara doet geen harnas aan. Geen pantser dat hem beschermt tegen alles wat van buitenaf een invloed op hem kan hebben. Dat fietst, naar mijn gevoel, zoveel opener, lichter en mooier. En niemand kan ontkennen dat dat voor kijker en liefhebber van de Tour ook aantrekkelijker is.
    Ik hoop hem de komende weken nog vaak op het podium te zien staan. De schittering in zijn ogen is zo hartverwarmend dat het alsnog een zonnige zomer wordt!
    (Bianca)

  • Benjamin

    De Fabian isch also verhüratet, gäll!

    (Je spreekt blijkbaar Zwitsers ;))

    • Carla

      So what? Zou je dan niet meer even weg mogen dromen? Bovendien: tussen droom en daad….. etc.

    • Benjamin

      Natuurlijk, Carla. Wilde het gewoon even verduidelijken.