Nu snap ik die columns van Februari pas

marjolijn februari (foto anp)

Uit mijzelf zou ik er nooit over zijn begonnen, als Marjolijn Februari niet alom ruchtbaarheid had gegeven aan haar transformatie tot Maxim Februari. Ik las ergens dat hij voluit Maximiliaan heet. Dat hebben zelfs mijn ouders niet gedurfd, maar wie eenmaal van vrouw tot man wordt, wil het kennelijk groots aanpakken.

Dit stukje schrijf ik vooral ook uit verwondering. Al jaren probeer ik de columns te lezen van degene die met Marjolijn Februari ondertekende. Eerst die in de Volkskrant en later, toen zij de overstap maakte, die in NRC Handelsblad. Ik las ook een paar van haar boeken. Die vond ik niet slecht, maar ze brachten mij ook niet de euforie die een literair meesterwerk ineens kan oproepen.

Bij die stukjes was vaak iets vreemds aan de hand: de meeste begreep ik niet. Nooit kwam ik erachter waar ze nou precies over gingen. Literair, intellectueel waren ze wel, maar op de een of andere manier kon ik er geen kern in ontdekken.

In zo’n geval denk je in de eerste plaats dat dit onbegrip aan jezelf ligt. Je hebt er geen antenne voor, of geen talent, je ziet eenvoudig niet wat andere mensen (lezers) wel zien. Dat een van haar romans “zowel vanuit mannelijk als vanuit vrouwelijk perspectief” is geschreven, zoals ik dezer dagen las, was mij ook ontgaan.

Toen Februari naar NRC Handelsblad ging, schreef Sjoerd de Jong juichend dat er een enorme vis was binnengehaald. Maar ik bleef er het mijne van denken. Na een tijdje merkte ik dat ik in mijn scepsis toch niet helemaal alleen stond. Ook anderen, en soms niet de minsten, bleken zich te verbazen over de geringe toegankelijkheid van Februari’s stukjes en over de hardnekkigheid van NRC Handelsblad om ze af te drukken.

En toen kwam de onthulling over haar seksuele transformatie. Sindsdien heb ik het gevoel dat mijn intuïtie mij niet helemaal in de steek heeft gelaten. Zelf zei Februari in een interview met zijn voormalige werkgever, de Volkskrant, namelijk dit: “Ik was steeds bezig er omheen te schrijven”.

Er omheen schrijven, cruciale en oprechte woorden.

In zekere zin is alle literatuur niets anders dan ‘er omheen schrijven’, maar in dit geval zou dat wel een heel gemakkelijke dooddoener zijn. Er omheen schrijven betekende voor Marjolijn Februari dat zij kennelijk over zaken schreef die haar veel minder aan hart gingen dan wat haar werkelijk bezig hield. En dat kun je als oplettende lezer op den duur toch merken.

Afgelopen maandag publiceerde NRC Handelsblad zijn eerste column als Maxim Februari. Er stond ook een fotootje bij. Eerlijk gezegd lijkt hij daarop vooral nog op degene die zij 49 jaar is geweest: Marjolijn Februari. Daarom hoop ik dat de krant het lucide idee heeft om elke week een nieuw fotootje te plaatsen, opdat wij allemaal het transformatieproces kunnen volgen. Als je zoiets in de openbaarheid brengt, moet je het ook goed doen.

Het eerste stukje van Maxim Februari heette Voornamenwoorden. Wat mij bij Marjolijn Februari niet lukte, lukte mij bij Maxim Februari ineens wel. Ik begreep het stukje van a tot z.


  • Karen

    Ik had precies hetzelfde als Max Pam (wat altijd een leuke naam blijft omdat mijn zus Pam heet en haar zoon Max, maar dit terzijde…) bij de collumns van Marjolijn Februari. Ik moest altijd moeite doen om ze uit te lezen en besloot op een gegeven moment om ze gewoon maar niet te lezen. Legde het onvermogen de inhoud te duiden bij mezelf. Maar toen ik deze week las over haar seksuele transformatie, dacht ik: “Oh, vandaar…!”, wat ik eigenlijk een rare reactie vond van mezelf.
    Max Pam brengt hier onder woorden wat ik niet kon benoemen.
    Los van mening over zijn schrijven, wens ik Maxim veel geluk in zijn zijn in wording.

  • P. Verhulst

    Aanvankelijk werden de Volkskrant-colums gepubliceerd onder de naam M. Februari. Door schrijfstijl en inhoud was ik er destijds stellig van overtuigd dat de auteur een man was.
    Herlees ze eens en hou er voor de grap de vrouwenpraat van Sylvia Witteman en Aaf Brandt Cortius maar eens naast – een wereld van verschil.

    • Joep

      Ligt het verschil in stijl wellicht niet ook in het verschil in genre van Witteman, ABC en Februari en niet (alleen) aan het sekseverschil?

    • Catja Cappon

      Mij lijkt dat het verschil van stijl en inhoud eerder een kwestie is van persoonlijke kwaliteiten, visie en, zoals gezegd, genre dan van sekseverschil. De kwaliteit van de columns v Februari ophangen aan mannelijkheid en die van Witteman en ABC af te doen met ‘vrouwenpraat’ spreekt van een overwaarding voor de ‘mannenpraat’ van Jan Mulder, Youp van het Hek, Max Pam om maar wat namen te noemen.

  • P. Verhulst

    Met ‘vrouwenpraat’ bedoel ik oeverloos klagen over onbeduidende beslommeringen, zoals in de rij moeten staan voor het kopen van dure koffie (ABC) of de smeerboel in huis (Witteman, die dat goddank nog met humor doet) zonder dat op enigerlei wijze op een hoger plan te tillen. Wat je ook vindt van de kwaliteiten van Mulder, Van ‘t Hek en Pam, zij begeven zich in hun columns in elk geval doorgaans buiten huis of winkel. Datzelfde geldt overigens ook voor Sheila Sitalsing, Aleid Truijens en HP’s eigen Beatrijs Ritsema. De enige man die grossierde in ‘vrouwenpraat’ zoals boven omschreven was Wim de Jong. Maar die had dan ook borsten.

  • ineke

    Een wat verlate reactie. Ik wil de heer Pam graag gerustgestellen. De columns van M.Februari in de NRC , worden en -niet door de minsten- , ZEER gewaardeerd gelezen èn begrepen. Dat blijkt uit de wekelijkse reacties. Heus, al snapt hr. P. daar misschien niets van, er wordt naar uitgekeken. Er is nu eenmaal verschil tussen mensen in intellect, en belangstelling. Dat de heer Pam de colums niet begrijpt is jammer voor hem, het zegt iets over de columns maar zeker ook iets over de heer Pam. Er is genoeg leesvoer voor de gemiddelde lezer. Mag de op wat mee diepgang gestelde lezer ook iets? Ik miste bewondering voor het openbaar maken van de verandering Marjolijn/ Max. Voor zo.n mededeling is moed nodig. Ik heb die bewondering, ik ben haar moeder

  • ineke

    RECTIFICATIE

    in het vorige bericht schrijf ik – haar- moeder, dat moet zijn: ZIJN moeder. Het is wennen, maar dat zal het.

  • Catja Cappon

    Helemaal mee eens, Ineke. Ik vind de columns van Februari een verademing tussen al het geweld van Rtl4, SBS, de Telegraaf en vele andere mediakanalen Als zij de smaak en het IQ van het volk vertegenwoordigen dan is het beroerd gesteld met ons. Ik houd van de blik van Februari: beschouwend, scherp en zo nu en dan met droge humor. Knap hij hij de verbinding weet te leggen tussen morele en juridische kwesties ent alledaagse dingen.
    .

    • Catja Cappon

      Helemaal mee eens, Ineke. Ik vind de columns van Februari een verademing tussen al het geweld van Rtl4, SBS, de Telegraaf en vele andere mediakanalen Als zij de smaak en het IQ van het volk vertegenwoordigen dan is het beroerd gesteld met ons. Ik houd van de blik van Februari: beschouwend, scherp en zo nu en dan met droge humor. Knap hoe hij de verbinding weet te leggen tussen morele en juridische kwesties en alledaagse dingen.