Sport is niet meer voor de dommen

Keek de intellectuele elite er eens op neer, tegenwoordig is sport net zo goed high culture: denk aan Hard gras, goed geschreven bestsellers met literaire allure, praatprogramma’s met voetbalhumor, filmfestivals voor de betere sportdocumentaires, theatermonologen door topsporters. De BV Sport is aan een opmars bezig.

Zet een paar mannen rond een tafel en laat ze praten over voetbal. Zo’n gek idee was dat nog niet. Voetbal Inside, Eredivisie op Vrijdag, De tafel van Kees, Studio Voetbal en sinds kort Peptalk, het nieuwe praatprogramma van Jack van Gelder, waarin overigens ook andere sporten aan bod komen.

Wie wil kan zich eindeloos laven aan het gepraat van steeds terugkerende talking heads die een boom opzetten over alles wat er op en rond het voetbalveld gebeurt. Met name in het weekend, maar ook als er doordeweeks Europees wordt gevoetbald en er lange voor- en nabeschouwingen zijn tot laat op de avond.

Zitten ze niet in hun eigen programma dan schuiven ze aan bij de DWDD, Pauw, Jinek of RTL Late Night. Als duiders van het moderne voetbal wordt hun mening steeds vaker ook elders hogelijk op prijs gesteld. Behorend tot het gilde van de voetbalanalisten hebben ze zich ontwikkeld tot tv-personality met veelal het BN’erschap als gevolg. Er zijn grofweg twee categorieën: de gewezen voetballers en trainers die het goed doen op televisie en de sportjournalisten die uit de schaduw zijn getreden van de sporters waarover ze hun stukjes schrijven. Door de jaren heen zijn de wederzijdse betrekkingen belangrijker geworden, de scheidslijnen vervaagd, de belangen inniger gedeeld.

Ricci Scheldwacht