Voetbaldagdromen

Soms dagdroom ik nog over voetbal.
Ik voetbal dit jaar precies tien jaar niet meer op niveau. Als het niet zo deprimerend was, zou het een reden voor een feestje kunnen zijn.
Tien jaar… Op mijn rechterwreef groeit mos.
In mijn voetbaldagdromen regent het vaak zacht, het soort motregen dat het gras naar gras doet ruiken. Ik word niet moe, tussen mijn noppen kleven geen plakken aarde en ik hoef de bal niet te veroveren, maar zuig hem naar mij toe.
Ook scoor ik het ene doelpunt na het andere.
Eigenlijk is het maar een enkele droom, die ik steeds opnieuw beleef, als een boek dat je iedere dag even inkijkt omdat het je dierbaarder is dan welk ander boek ter wereld.
Mijn voetbaldagdroom is een trouwe metgezel, hij volgt me, troost me en herinnert me bijtijds aan het belang van verbeelding. Zonder mijn voetbaldagdroom zou ik het met de werkelijkheid moeten doen – en wat heeft een mens aan de werkelijkheid?

Berardi
Ik moest aan mijn voetbaldagdroom denken toen ik het verhaal van Domenico Berardi las. Berardi, spelend voor Sassuolo maar met een contract bij Juventus, belandde ooit in de jeugd van Sassuolo toen hij zijn in Modena studerende broer opzocht en een wedstrijdje meevoetbalde met hem en diens vrienden.
Dankzij een van hen belandde Domenico bij Sassuolo, waar hij nu nog altijd voetbalt.
Op 12 januari 2014 scoorde Domenico Berardi (19) vier doelpunten in de met 4-3 gewonnen wedstrijd tegen AC Milan.
Sindsdien noemen ze hem in Sassuolo ‘een wonder’.
In de kranten werd hij vergeleken met Arjen Robben, ‘maar dan beter’.
Ik dacht aan Domenico Berardi en alle andere Domenico Berardi-achtigen die hun voetbaldagdromen omzetten in harde realiteit. Worden zij nog getroost door de droom dat zij op een dag vier doelpunten maken tegen AC Milan?
Kun je van de werkelijkheid gaan houden als je de droom hebt omarmd?
Is het in vervulling gaan van de voetbaldagdroom niet iets droefs?
Moeten wij de Domenico Berardi-achtigen beklagen?
Misschien dagdromen zij over een kantoorbaan, een bestaan van stukjesschrijver en verdwenen DigiD-inlogcodes. Misschien zit de troost niet in wat je dagdroomt, maar in de kans dat die wens nooit zal uitkomen.