Wassila, het lijkt wel of je in paniek was

Lieve Wassila,

Na vijf en een half jaar vertrek je.
Het was een bijzondere periode uit je leven,
Een leerzame tijd,
Misschien wel leerzamer dan je tijd als marineofficier

Dat schrijf je in je brief.
Ik ben geen marineofficier geweest, maar het klinkt
alsof je het als een compliment bedoeld.
Of als een cynische opmerking.

Je was klaar met me, blijkbaar.
Maar waarom deze plotselinge opzegging van de liefde?
Natuurlijk, het liep niet altijd lekker.
We hadden onze ups en downs.
Maar daar hadden we aan kunnen werken
toch?

Je vertrek maakt me onzeker.
Als je me zo makkelijk aan de kant zet,
Wat zegt dat dan over mij?
Over hoe mensen over mij zullen denken?

Heb je wel goed nagedacht
over de impact van je beslissing?
Het lijkt wel of je in paniek was.
Tel eerst tot tien voor je boze dingen roept
Zegt m’n moeder altijd

Want gedane zaken nemen geen keer
Ik leg me dus neer bij je besluit.
Maar na al die jaren
heb ik toch wel recht op wat uitleg?

Er wordt gezegd dat je het te autoritair vond hier
Dat is het ook, maar is het dat niet overal?
Bij de marine bijvoorbeeld?
Ik bedoel: je wist toch waaraan je begon?

Of vond je me te Hollands?
Niet inhoudelijke genoeg?
Laat me je dit zeggen
Het gras lijkt altijd groener bij de buren.
Maar in Amerika zijn ze nog veel harder dan hier.

Je was zomaar vertrokken.
Als een dief in de nacht,
Je spullen staan hier nog
Onaangeroerd
Je wilt ook geen officieel afscheid
Ik kan je niet eens meer bedanken
Voor de afgelopen vijf en een half jaar
Want je deed het toch maar
Niet onverdienstelijk.

Ook al ben jij het die mij verlaat
Die daar geen duidelijke reden voor geeft
En mij achterlaat in onzekerheid
Je hebt recht op alimentatie
Je kunt ervan afzien, dat weet je
Maar ik zal het overmaken
Als het moet.

Ik wens je het allerbeste, daar in Amerika
Doe Hillary de groeten, als je haar in het echt ziet
Het zal sowieso een leerzame tijd worden.
Misschien wel leerzamer dan je tijd als marineofficier

Liefs,

De Tweede Kamer