Hoe de banken zichzelf overbodig maken

ING schrapt 7.000 banen. Daar moet ik ‘extra’ aan toevoegen want de bank verkeert, net als zo ongeveer alle banken wereldwijd, in een permanente staat van reorganisatie. De werkgelegenheid bij banken daalt in een rap tempo en ligt nu al tientallen procenten lager dan in 2008.

Het is ook niet verwonderlijk, waar hebben we nog een bank voor nodig? Of al dat bankpersoneel? Heb je voor normaal betalingsverkeer binnen Europa nog (veel) mensen nodig? Sinds de invoering van IBAN kan het allemaal, nog meer dan voorheen, geautomatiseerd en snel. Je hebt een systeem nodig maar om van een bank te kunnen spreken.

Wie heeft er recent, zoals vroeger, nog in de rij gestaan om kasgeld op te nemen of te storten? Voor jongeren moet dit een nauwelijks voorstelbaar tafereel zijn.

Wat overblijft is het verstrekken en verkrijgen van kredieten. Hypotheken zouden veel beter door pensioenfondsen kunnen worden verstrekt, ze doen het nu al maar veel te bescheiden. Bedrijfskredieten kunnen, zoals de Rabobank vandaag aankondigde, ook gewoon door bemiddeling tussen bemiddelde particulieren of bedrijven en de vragers tot stand komen. De Rabobank wil daar nu nog tussen zitten, maar wederom: waarom een bank?

Voor het overgrote deel van de financiële transacties zoals eenvoudige aan- en verkopen, persoonlijke leningen hypotheken zou je – als er niets was – nu niet meer zoiets ingewikkelds als een bank bedenken. Er is vraag en aanbod, en die moeten bij elkaar worden gebracht.

De vraag is wanneer ING de toevoeging ‘bank’ schrapt. Het bedrijf zal wel blijven bestaan maar op dit moment is ‘bank’ al bijna een onnodige toevoeging. Het heeft in elk geval niet per se een positieve klank. ING geeft overigens wel een goed voorbeeld van een transitie naar een digitale dienstverlener, topman Ralph Hamers ziet zijn bedrijf ook steeds meer als een ICT-onderneming.