Uw privacy is deze dagen niet zo gek veel meer waard. Steeds opnieuw verschijnen er berichten over hoe internet, en in het bijzonder netwerksites zoals Facebook, falen wat betreft privacybescherming. De openheid waar Facebook vanaf het begin voor staat, stuit veel mensen tegen de borst. Wel kun je geheel in lijn hiermee informatie over jezelf gewoon bij hun aanvragen, en krijgen, blijkt.
Een Oostenrijkse rechtenstudent deed dit. Hij vroeg bij het Europese moederbedrijf in Dublin alle data op die bekend was over hem: na enige tijd ontving hij een CD met 1222 PDF-bestanden erop over zichzelf. En daar schrok hij wel van: Facebook blijkt alles te bewaren, vanaf het begin van zijn account, zijn relationele statussen, zijn politieke meningen. Zelfs door jezelf verwijderde berichten blijken te worden bewaard. Facebook weet bovendien precies wanneer je inlogt, uitlogt, op welk moment je berichten schrijft, waar je bent als je foto’s maakt en publiceert. En ja, wat niet? De student Max Schrems heeft naar aanleiding hiervan de Ierse Data Protection Commissioner aangeklaagd en zijn eigen site opgezet om te protesteren: Europe versus facebook. Zelf data opvragen? Dat kan ook, hoewel Get your Data! meldt dat het moeilijker is geworden sinds Max Schrems het deed en deze ophef veroorzaakte.
Volgens dit BBC artikel is het niet alleen Facebook maar ook Google die informatie schaamteloos opslaat en doorspeelt, en krijgen mensen er zo langzamerhand genoeg van. Een studie van het Worcester Polytechnic Institute in Engeland wees uit dat er al honderden sites zijn die informatie opslaan, en doorspelen aan derden. Het wordt zo goed en zo kwaad mogelijk tegengehouden, maar uiteindelijk gaat deze informatiestroom en het verlies aan privacy toch gewoon door. Blogger Nicholas Thompson van The New Yorker noemde dit fenomeen The Exponential Law of Privacy Loss – afgekort: TELPL of “tell people”.
<iframe width=”460″ height=”264″ src=”http://www.youtube.com/embed/kJvAUqs3Ofg” frameborder=”0″ allowfullscreen></iframe>
Men wil het maar niet snappen. Privegegevens op het Internet zetten is gelijk aan levenlang hoor. Wat moet je ook met zoiets als Face-Book. Al die vrienden zijn schijn en voor de gein. De mens (de internetmens) is een raar ding aan het worden. Men dondert zijn/haar hele hebben en houwen op de PC-buis Zelfs het meest intieme is voer voor griezels. Daar barst het van op dat vrije Internet. gevraagd en ongevraagd willen ze je leven binnen, je tillen, oplichten en ander misbruik van je maken. De mensch deugt niet, gesnopen? Maar het nadenken over die rotzooi begint toch echt bij jezelf. Geen twee lettergrepen kunnen de meesten meer uiten in een normaal verbaal gesprek. Uitingsvormen waarvan je denkt; “Hoe zit het in Godsnaam met uw opvoeding en scholing?” Waar is het fout gegaan? Dat is vrij gemakkelijk te duiden. Onze vroegere sociale samenhang is gewoon om zeep geholpen. Uit idealisme, gekoppeld aan ontstellende domheid is de mens en burger op zichzelf aangewezen, geworden.Iemand gewoon even de weg vragen levert soms komische taferelen op. Niemand weet waar men ook al weer woont, laat staan een ander een beetje wegwijs maken. En dan denken dat Internet anoniem is. Lekker achter je elektronica het idee hebben dat je van niemand bent. Grooooot misverstand!
U wordt in het dagelijks leven al optimaal beloerd en afgeluisterd. Je I-pod je I-phone of je E-Book. Zodra je dat gebruikt en laat weten wie je bent ben je de klos Jos.
Dus privacy? Mooi nie!
Met de komst van Napster (rond 2000) werd de muziekindustrie hard geconfronteerd met de kracht van internet. In eens konden gebruikers muziek delen via internet. De reflex van de muziek industrie in inmiddels genoegzaam bekend.
Nu zijn we zelf aan de beurt. Al onze gegevens die we online genereren worden bewaard en gedeeld. En wat doen we? We vertonen dezelfde reflex als de muziek industrie en spreken er schande van en vinden dat het bestreden moet worden.
Het zal voor ons net zo’n heilloze weg worden als de gang van de muziek industrie.
In plaats van verbieden is het veel beter om te streven naar transparantie. Dat we kunnen zien wat er over ons bewaard wordt. Dat we ook zelf de beschikking hebben over al die gegevens en daar ons voordeel meel kunnen doen.
Initiatieven als de Personal Data Store en de Federated Social Web bouwen voort op dat streven.
Wat is in de huidige tijd nog privé en waar ligt de grens van wat je deelt? Ben je een voyeur als je geïnteresseerd bent in wat anderen dagelijks doen?
Mensen gooien al hun beslommeringen de wereld in via het internet en de sociale media. Deze digitalisering zorgt ervoor dat je je eigen leven kunt censureren. De buitenwereld ziet wat jij wil dat ze zien. Wat zou er gebeuren als de grenzen van privacy wegvallen? De tentoonstelling Skyn en Skaad wil datgene laten zien wat mensen niet willen zien. Wat je normaliter niet vaak ziet. De harde werkelijkheid van een persoonlijk leven die ongemakkelijk maakt naar de buitenwereld. Skyn en Skaad brengt schaduwen naar het licht.
Beeldend kunstenaar Remon de Jong (1977) werkt in diverse disciplines en verwerkt regelmatig maatschappelijke thema’s in zijn kunst. Daarin zoekt hij naar grenzen. Grenzen van herkenbaarheid en ruimte. Grenzen van de identiteit en het individu. In deze tentoonstelling gaat hij in op het gevoel dat er altijd iemand meekijkt over je schouder. Dat je beoordeeld en veroordeeld wordt. Dat je nooit alleen en dat je nooit jezelf mag zijn. Dat privacy iets is dat niet bestaat.
Je kan ook net zo goed je sofi nummer als inlog_id gebruiken, want aan de hand van je ip-adres weten ze precies wie jij bent en waar je woont. Niets is meer veilig en of heilig, wen er maar aan, want ze hebben je allang in de smiezen.