Warning: mkdir(): Permission denied in /home/hp23asd8a/domains/hpdetijd.serv6.mooieserver.nl/public_html/wp-content/plugins/user-avatar/user-avatar.php on line 119 Geert Wilders doet een Marcus Bakkertje | HP/De Tijd
Politiek marcus bakker en joop den uyl (foto anp)
128 seconden leestijd

Geert Wilders doet een Marcus Bakkertje

Door de PVV te positioneren als potentiële regeringspartij herhaalt Geert Wilders een oude en zeer risicovolle truc van de Communistische Partij Nederland.

Wat te doen als er Tweede Kamerverkiezingen naderen en je bent leider van een controversiële politieke partij die door bijna iedereen wordt beschouwd als ongeschikt om te gaan regeren? Zonder gevaar is zo’n positie niet, want de meeste mensen zien hun favoriete politieke partij het liefst meebesturen. Als dat er bij voorbaat niet in lijkt te zitten, willen kiezers nog weleens uitwijken naar partijen die wél meedingen naar een plekje op het regeringspluche.

Geert Wilders hoef je dat natuurlijk niet te vertellen. Vandaar dat hij de PVV dinsdag positioneerde als potentiële regeringspartner van SP en VVD. Wilders herhaalde zo een vijfendertig jaar oude truc van de CPN. Want ook de communisten maakten zich in 1977 – ze bezetten toen nog zeven Tweede-Kamerzetels – ernstige zorgen over hun imago als oppositiepartij. CPN-lijsttrekker Marcus Bakker begon daarom opeens te roepen dat hij na de verkiezingen dolgraag zou willen aanschuiven bij het kabinet-Den Uyl. Dat hij dat kabinet – omdat het niet links genoeg was – vier jaar lang te vuur en te zwaard had bestreden, moesten we maar even vergeten. Waar het Bakker om ging was ondertussen wel duidelijk: hij wilde communistische kiezers wijsmaken dat ze voor een stem de ‘op de macht’ echt niet hoefden te verkassen naar de PvdA van Joop den Uyl.

Enige probleem: al snel liet diezelfde Den Uyl weten dat hij helemaal geen trek had in regeringssamenwerking met de CPN. En aangezien de communisten veel te klein waren om iets af te dwingen, stond Marcus Bakker vervolgens gigantisch voor aap. En: met lege handen. Uiteindelijk zou het hele akkefietje leiden tot de grootste verkiezingsnederlaag uit de geschiedenis van de CPN, want in mei 1977 verloor de partij vijf van haar zeven Kamerzetels.

Rest de vraag hoe het verder zal gaan met de PVV als de VVD en/of de SP straks gaan zeggen dat ze helemaal niets zien in een kabinet van Rutte, Roemer en Wilders. De handen van de PVV-lijsttrekker zijn in dat geval leger dan ooit, dat weten we nu al zeker.

________________
Volg HP/De Tijd ook op Twitter!


Roelof Bouwman

Roelof Bouwman (1965) volgde de studierichting journalistiek aan de Hogeschool Windesheim en studeerde daarna geschiedenis aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, waar hij in 2002 promoveerde. In 2004 kwam hij als redacteur in dienst bij HP/De Tijd.

Lees ook
  • Jurryt van de Vooren

    Bijna de grootste nederlaag van de CPN, zou ik willen zeggen. Dat de partij in 1986 uit de Kamer verdween, zal net iets harder zijn aangekomen.

    • toine

      Het draait er bij teleurstellingen vaak om welke verwachtingen je precies had.
      En als je dat op een rijtje zet:
      In 1986 rekende de CPN op 1 of 2 Kamerzetels.
      Het werden er nul.
      In 1977 rekende de CPN op minstens 7 Kamerzetels én op regeringsdeelname.
      Het werden twee zetels en (opnieuw) een plek in de oppositiebanken.

Meer artikelen