Rutte en Samsom smeden ‘de nieuwe politiek’

Rutte en Samsom, gidsend over het Binnenhof. Foto: ANP

Nederland is eindelijk weer eens Gidsland. Zie de gezichten van Rutte en Samsom, maandag bij de presentatie van het deelakkoord: ontspannen, goedlachs, energiek. Ze weten het, ze voelen het: ‘wij staan aan het begin van een nieuw politiek tijdperk’.

Reken maar dat de rest van de wereld vol belangstelling kijkt naar wat zich afspeelt tussen de VVD en de PvdA, vertegenwoordigers van twee politieke stromingen die de kiezer en elkaar weer gevonden lijken te hebben.

Zoektocht naar ideologische veren
In Engeland zoekt de Labour Partij naar nieuwe ideologische veren, die opmerkelijk veel rood bevatten, de kleur van het socialisme. Maar de symbiose lijkt daar nog niet zo vergevorderd als in ons land, met een verkiezingsuitslag die aan duidelijkheid niets te wensen overliet en aan een formatie die zich in ongekend hoog tempo en voorspoedig tempo voltrekt.

Even wat geschiedenis: de naoorlogse geschiedenis in West-Europa kent globaal twee liberale revoluties: die van de jaren zestig, die sociaal-cultureel van aard was, en de economische revolutie van de jaren tachtig. Volgens de Britse filosoof Philip Blond is het effect van die omwentelingen intussen behoorlijk verdampt, maar is het ‘goede’ van beide bewaard gebleven en lijkt te versmelten tot iets dat in politicologische kringen al het postliberalisme wordt genoemd.

Samsom en Rutte: ontspannen, goedlachs en energiek

‘Links’ probeert van oudsher de samenleving te vormen dankzij een grote rol daarin van de staat. Maar die staat is daardoor te zeer uitgedijd, de burger is er te afhankelijk van geworden, laat zich minder gelegen liggen aan zijn omgeving, de gemeenschap. De staat regelt het wel voor hem, dus wat kan hem de gemeenschap schelen?

Daartegenover staat het liberalisme, dat zeker onder het kabinet-Rutte te ver is doorgeschoten naar een al te vrije markt die nogal eens kenmerken vertoont van een vrijgevochten markt. Een voor liberalen belangrijke waarde als zelfredzaamheid is een kwaliteit die niet iedereen is gegeven.

Postliberalisme
In het nieuwe postliberalisme is het liberalisme sterker dan voorheen gekoppeld aan het algemeen belang, en vertaald naar de Nederlandse situatie betekent dat dat Mark Rutte en Diederik Samsom elkaar uitstekend aanvullen en elkaar van alles gunnen. Samsom kan het liggeld voor ziekenhuispatiënten doorstrepen, en gelukkig voor hem worden de lagere inkomens bij de verhoging van de pensioenleeftijd alsnog buiten schot gelaten. “We doen het niet alleen solide,” sprak Samsom, “maar ook sociaal”. En Rutte kreeg zijn zin op het punt van de overheidstekort dat met 2,7 procent binnen de vereiste Europese regels blijft.

Een nieuwe tijd, met nieuwe gezichten: Rutte en Samsom zijn veertigers, leden van de pampergeneratie, zoals wij eerder meldden. Daar zou een postliberaal bij uitstek als Alexander Pechtold zo bij kunnen, ware het niet dat D66 niet meedoet in welk serieus te nemen b- of c-scenario van de kabinetsformatie.

Het CDA daarentegen, alom beschouwd als een partij die alsnog mee kan doen in de formatie, oogt dan weer als een dissonant, met een voorman als Sybrand van Haersma Buma die zo overduidelijk de oude politiek en de oude tijd representeert. Tenzij Camiel Eurlings alsnog wordt ingevlogen, want die past er natuurlijk wel heel goed bij.

Camiel Eurlings, nu werkzaam bij de KLM, zou voor het CDA de vertegenwoordiging van een nieuwe politiek kunnen zijn


  • Henk Meijer

    Nou zeg, de wens is de vader van he? Nieuwe politek? hoezo? Hoe zat het ook alweer voor- en tijdens de verkiezingen? Meenden we toen keuzes te hebben? 80 zetels voor Rutte had ook gekund en dan was het duidelijk Nu hebben ze samen 79 geloof ik en is dat hetzelfde? Gaan we net doen of er een nieuwe door het volk gewenste politieke stroming is? Bombarie is er al genoeg. Voornemens afschieten die nog niet eens zijn ingevoerd. Studenten opzadelen met een enorme berg schuld na eindelijk afstuderen. PVDA helpt u wel prikkels weg te nemen teneinde uw prestaties als topsport te zien. Het middeltmaatje zegeviert weer. Kennis en kunde opdoen in een strak schema? Doei!
    Geil besturen, daar gaat het ze om. Bevlogenheid, leiderschap, bewaarders van onze identieteit? Vergeet het maar. De aanduiding Postliberalisme moet dan de uitwerking zijn van een akkoordje tussen twee heren? Rutte, in zijn vorige rol nog een man die echt iets nieuws van de grond tilde, is nu wegens macht bereid met een totaal ander span de rit te doen. Geloofwaardig? Ik voel me als kiezers een sukkel, een lamlul die rekeningen en andere factuurtjes mag oprapen en fors mag betalen.Gooi eens een bom onder die financiele markten. Doe eens iets wat er echt toe doet. Een beetje armer is dan niet erg, want dan gaan we weer gezond doen met de economie. Nu? De restauratie van het Bankwezen is in volle gang, De belegger krijgt garantie tot eindeloos gokken. Ik? Ik kijk er naar en kan niets doen.
    Nooit meer naar de stembus, want het maakt geen reet uit!

  • Henk Daalder Duurzame Brabanders

    Hoe zo is de staat te veel uitgedijd?
    Is daar een maat voor?

    Nederland is een druk land, waar een activiteit al gauw anderen beïnvloedt. Daarom hebben we een overheid die in zo’n geval voor een eerlijke afweging moet zorgen.

    Daarnaast hebben we een (zij het recente) traditie enige zorg voor elkaar te hebben.
    Allemaal zaken waar de meeste Nederlanders het geld voor over hebben.

    Op zich niets mis mee, als we er democratisch toe besloten hebben.
    Er is meer an te merken op de gigantische hoeveelheid asfalt die er in dit land wort aangelegd, daar is wel enige corruptie voor nodig geweest.